De Bachelor

Ik probeer over het algemeen zo weinig mogelijk hoop te koesteren, maar als ik bijvoorbeeld ‘Benidorm Bastards’ zie, durf ik wel eens te denken dat het bij de plaatselijke commerciële televisie de goede kant opgaat met amusement. ‘Benidorm Bastards’ van productiehuis Shelter is een slimme aanwending van de vergrijzing – eindelijk doen die ouwe klaplopers eens iets nuttigs met een rollator. ‘Neem het maar van me aan,' heb ik al bij mezelf gezegd: ‘‘Benidorm Bastards’ is een idee van wereldformaat.’

Waarna ik mezelf niet tegensprak. Het is dan ook een televisieprogramma dat een Emmy verdient. Het zal in de Amerikaanse versie, die uit die onderscheiding zal voortvloeien, uiteraard geheel verknald worden wegens veel te veel zelfcensuur, politieke correctheid, angst voor advocaten van welke belangengroep dan ook, en ook wel angst voor Europese ruimdenkendheid en anarchie. Toch van harte gefeliciteerd, Shelter. En leve ’t reumatisch krakende Europa.

Jan Segers, programmadirecteur van vtm, weet wel wat goed is, althans: ik verdenk hem ervan, maar natuurlijk is het platgetreden pad nog altijd een voorrangsweg bij de commerciële televisie. Vandaar dat ‘De bachelor’ terug is, een gezelschapsspel op basis van feromonen, bezitsdrang en kappersmodellen die gratis op vakantie willen naar Thailand. Er zal altijd wel iemand zijn die dat liefde noemt.

Dit programma was eerder al bij VT4 te zien, waar ze het woord bachelor ook niet konden vertalen, hoezeer ze er de koppen ook voor bij elkaar staken. De Bachelor: het had, met dat Nederlandse lidwoord ervoor, ook de naam van een plattelandsdiscotheek kunnen zijn, waar het naar voormalige koestallen riekt, ook buiten het toiletblok. Dat kan natuurlijk ook aan het cliënteel liggen, maar laat ik daar maar niet dieper op ingaan – er zijn al genoeg mensen die mijn bloed wel kunnen drinken.

In Thailand - een vakantiebestemming die nooit onverdacht is - dingen zestien miepen, onder wie uiteraard enkele gulpenduiksters, zogenaamd naar de hand van een kennelijke Limburger van wie het ruime publiek moet denken dat hij felbegeerd is: ene Jeoffroy Brabanders, een dokterszoon van zesentwintig. We vernamen dat hij na de middelbare school geen zin had in hoger onderwijs en liever horeca-exploitant werd.

In de greep van nog meer ondernemingszin stampte hij een taxibedrijfje uit de grond, om iets extra’s te verdienen aan lui die in zijn zaak een piña colada te veel hadden gedronken. Jeoffrey Brabanders doet me voor de rest denken aan het soort fotomodel dat in het reclameblad van het grootwinkelbedrijf Makro stofjassen en overalls showt. Of thermofiele lange onderbroeken voor werklieden die ’s winters hoogspanningsmasten moeten meniën, of ze dat nu prettig vinden of niet.

Kortom, hij ziet eruit als iemand die in werkelijkheid nooit zulke kledingstukken draagt en piña colada wellicht geen cocktail voor patsers uit de provincie vindt. Moge ik hem hiermee afdoend geschetst hebben. Presentatrice Katja Retsin, de tweede beste Katja Retsin die ik ken, vroeg hem waarom een mooie jongen als hij aan een programma als ‘De bachelor’ deelnam. Waarna hij geheel naar wens begon te jokken.

In het hoenderpark – ach, zo mag de goedmoedige humorist het deelnemersveld wel noemen – in het hoenderpark ving ik geluiden op als ‘Mijn hobby’s zijn steltlopen en vuurspuwen’, ‘Paarden zijn mijn alles’, ‘Er mag een vijs aan loszitten’, ‘Gevoelens krijgen, dat kun je niet forceren’ en ook: ‘Ik weet niet waarom ik op foute mannen val.’ ‘Waarom gaat die chick ervan uit dat zij minder fout is dan de mannen op wie ze serieel valt?’ vroeg ik me af.

‘En als paarden dan toch je alles zijn, waarom haak je dan nog naar een ongehoefde cafébaas uit Hasselt?’ ging ik nog even door met die onzin, waarna ik uit zelfmedelijden Shakespeare citeerde: ‘ Oh, what a noble mind is hereo'erthrown!’ Maar goed, zolang ik ervoor betaald word, zet ik door. Daar komt nog bij dat ik het niet te bont moet maken in crisistijd.

Het deelnemersveld reed ondertussen voor de couleur locale in tuktuks van de luchthaven van Phuket naar een landgoed uit koffietafelboeken, dat ook een geschikte achtergrond zou zijn voor de Showbizzkalender, het stalenboek van bimbo’s altegader. Ineens kwam een in zwart leer gegoten motorrijder aangezoefd; zijn integraalhelm maakte hem onherkenbaar, ook al wist je meteen: daar heb je niemand minder maar ook niemand meer dan een kroegbaas uit Hasselt die we maar De Bachelor zullen noemen, om ervan af te zijn.

Hij slalomde zwierig tussen de tuktuks, en er bleek een bos rozen onder z’n snelbinder te zitten, bloemen die in dit programma van groot belang zijn – ‘t miepje dat een roos krijgt van de Bachelor, moet namelijk nog niet naar huis. Er werd heel wat afgekird in de tuktuks, zoals het scenario voorschreef.

Een deelneemster zei: ‘De eerste indruk is en blijft de eerste indruk.’ Er ging een siddering van wijsbegeerte door me heen. Eén voor één mochten de miepen kennis maken met de Bachelor, en met het oog op de eerste indruk hadden ze allemaal zogeheten fuck me pumps aangetrokken: er waren zo te zien meer meiden die konden steltlopen. Er volgde enig gênant baltsgedrag met teksten die uit een Bouquetreeksboek leken te komen, en voorts ook thuis voor de spiegel ingestudeerde verleidingskunstjes die mij ertoe zouden aanzetten om toch maar vrijgezel te blijven.

Daarna moest de Bachelor al op de eerste avond drie meisjes een roos aanreiken. Toen hij de eerste gelukkige had aangeduid, zei een kandidate die vooralsnog geen roos kreeg: ‘Ik dacht dat hij er eerst de mooiste zou uitpikken.’ ’t Gifkliertje was al actief. ’t Zal dus weldra hommeles zijn in het hoenderpark, zoals het scenario voorschrijft. Ze zullen hun klauwtjes bijvijlen en er ’s nachts van dromen dat ze die bijgevijlde klauwtjes in de toet van de concurrentie planten, of in het aanschijn van de Bachelor, pal naast de kuiltjes in zijn wangen, die ze eerst zo schattig vonden.

Ach, ik hoef het vervolg al niet meer te zien. Ik had zelfs de eerste aflevering niet hoeven te zien. Dan had ik me ook geen middelbare huisvrouw gevoeld die met haar blik op ‘De Bachelor’ een emmertje Häagen-Dazs zit uit te lepelen. Ze heeft een ladder in haar panty. Een ongunstig zelfbeeld is me niet vreemd, ik kan wel wat hebben op dat gebied, maar dit gaat me toch te ver. Voor het overige hou ik van vrouwen die een tikje misogyn worden van ‘De Bachelor’ en mij vervolgens in hun hart sluiten. Ik weet in ieder geval dat paarden nooit mijn alles kunnen zijn.