De Rijksdienst voor Jaarlijkse Vakantie - vrolijke naam voor een rijksdienst - en De Post hebben zich de wereld kennelijk lang voorgesteld als een gemoedelijk dorp, waar elkeen neuriënd zijn eigen stoep schoonveegt: je kunt er gerust bankcheques over de post versturen en, om het werk van de altijd goedgeluimde postbode te verlichten, postzakken op zogeheten 'veilige plaatsen' achterlaten: de naarstige bevolking houdt zich als één man aan het zevende gebod en vervalst zeker geen identiteitskaarten. Lees meer over 'Ombudsjan' in verband met vakantiegeld en Ann Christy

Ik zal wel niet al te gevoelig zijn want anders had ik me al lang op een ondraaglijke lentedag verhangen. Tegen 'Het leven zoals het is: kinderziekenhuis' blijk ik evenwel nauwelijks bestand: terwijl ik ernaar zit te kijken, verlang ik aan één stuk door naar de aftiteling, zoals ik aan iemands smartelijke ziekbed, ondanks barmhartige voornemens, alleen maar verlang naar een verpleegster die in de deuropening vraagt of het bezoek nu afscheid wil nemen. En toch vind ik 'Kinderziekenhuis' een goed programma. Lees hier meer over de eerste reeks van 'Kinderziekenhuis'

De egotrip is de jongste tijd een onmiskenbare trend op de inheemse televisie, of mag ik, op kousenvoeten, al van een format gewagen? In haar reportagereeks over het barre bestaan van vrouwen in ontwikkelingslanden verplaatst Goedele Liekens zich zodanig in de misère van haar onderwerpen dat ze van de weeromstuit óók een onderwerp wordt. Lees meer over de eerste reeks van 'Sterke vrouwen'

'Het Eiland' is populair. Ooggetuigen zeggen me dat ze er tranen om lachen. Dat eenvoudige genot is niet voor mij weggelegd, maar wat geeft het? Ik word op een andere manier door die serie bevangen. Zodra ik mij in die kantoortuin waag, en er vervolgens helemaal in opga, voel ik de aandrang om er de ramen open te gooien. Dat kan natuurlijk niet in een ruimte met klimaatregeling, tenzij je er in je wanhoop glasschade voor overhebt, met onmiddellijk ontslag tot gevolg. Lees meer over 'Het Eiland'

Na de voortekenen in de pers te hebben gelezen, voelde ik me al enigszins overvoerd, en toen moest 'Big Brother' nog een aanvang nemen. Wie zich in kranten en bladen over het zelfverklaarde fenomeen boog, verviel in interessantigheid: men psychologiseerde dat het een aard had, men bekeek het wereldwijde succesartikel in één moeite door vanuit een sociologisch perspectief, men nam onderwijl ethisch getinte standpunten in, en als men er nog de fut voor had, sleurde men er het lijk van George Orwell bij, van wie sinds 1984 niemand nog '1984' heeft gelezen, tenzij onder dwang. Lees meer over de eerste Big Brother

De baliejuffrouw van VT4, die na haar werkuren voor omroepster speelt, had het in haar aankondiging over 'die onuitstaanbare Reinier.' Waar bemoeide zij zich mee? Zonder Reinier was 'Peking Express' minder plezierig geweest. Hij was aldoor een erg duidelijke figuur, die geen enkele moeite deed om geliefd te zijn en trouw bleef aan zijn innerlijke buldog. Het verbaasde me niet dat hij manager is - wellicht wordt hij naar voren geschoven als er saneringsplannen aan het personeel moeten worden meegedeeld. Het was heerlijk om hem in de finale van 'Peking Express' met een kreeftrood hoofd de Chinese Muur op te zien klauteren, terwijl zijn vriendin Clarinca in afwachting van zijn terugkeer met één been op een paaltje haar evenwicht moest zien te bewaren. Lees meer

Eindelijk op de buis: 'De eerste tienersoap van Ketnet!' Ter gelegenheid van die première wou ik me wel eens voor mijn bloedeigen jonkies de schijn ophouden dat ik met mijn tijd mee hol. Het T-shirt waarop 'I worship Britney' te lezen staat, zat me niet lekker, maar ik droeg het als iemand die al vaker schaamte heeft moeten verbijten om zijn doel te bereiken. Weten die snotapen veel. Ze vroegen me dan ook in koor of ik als-je-bliéf iets anders wilde aantrekken. Gewoon opkrassen mocht ook. Kortom: quality time. Lees meer

Het geluk is een kiezelsteentje in een kinderschoen; het zit dus in de kleine dingen. Om de twee jaar komen we dankzij 'Eurosong' te weten hoe de plaatselijke showbizz zich een kanshebber voor het Eurovisiesongfestival voorstelt. Telkens weer verheug ik me op de voorrondes, waaraan ik meer plezier beleef dan aan het eigenlijke Eurovisiesongfestival, want om dáár op-en-top van te genieten ben ik wellicht net niet homoseksueel genoeg. Lees meer

''Sam' gaat over mensen die iets voor elkaar doen,' zei Andrea Croonenberghs in heur 'mobiele talkshow' die dit keer in de hoofdstad was stilgevallen. Er schoot mij een eerdere uitzending van dit programma te binnen, waarin enkele vrolijke Franzen uit West-Vlaanderen het plan hadden opgevat in alle vroegte hun medereizigers op de trein te amuseren. Daartoe waren ze kwistig met zelfbereide humor en hieven ze luidkeels lichte liederen aan, en als ik het goed heb deelden ze ook met veel misbaar koffie en boterkoeken rond. Als doorgewinterde forens mocht ik er niet aan denken dat dit commando van de gulle Vlaamse lach ooit een treinstel zou binnenvallen waarin ik, een tweedeklassenreiziger, weggedoken achter een krant, aan een nieuwe dag probeer te wennen. 'Sam' barst van zulke ideetjes. Hun gemeenschappelijke kenmerk is dat het geen ideeën zijn. Lees meer