Koppen XL: De reclamemonsters

Dát blijkt dan weer uit 'Koppen XL', dat u voortaan elke dinsdag een buitenlandse reportage serveert, ingeleid door Annelies Beck. Vanavond is dat 'De reclamemonsters', dat een blik werpt achter de schermen van een bloeiende reclametak.

PROF. SUSAN LINN (professor kinderpsychologie Harvard) «In 1983 gaven bedrijven ongeveer honderd miljoen dollar per jaar uit aan kinderreclame; inmiddels is dat zeventien miljard. En vroeger kon je reclame nog buitenhouden door de televisie af te zetten, maar tegenwoordig is reclame voor kinderen werkelijk overal. Op internet, op de gsm, op de iPod, op school, op dvd's en zelfs in boeken.

»Neem sites als Club Pinguin, of barbiegirl.com. Alles op die sites draagt een Barbie-logo, én er staat ook nog reclame van andere fabrikanten op. De enige zinvolle activiteit die je op die sites kan ondernemen is shoppen. We leren onze kleuters dus dat de enige zingeving in het leven bestaat in consumeren. Zoek maar eens speelgoed waar géén merknaam op staat: dat kunnen eigenlijk alleen rijke ouders zich permitteren.»

- Uw belangrijkste boodschap voor ouders is eigenlijk: haal uw kinderen voor het televisiescherm vandaan!

PROF. LINN «Dat is wat me nog het meeste zorgen baart: dat marketeers nu al proberen om baby's en peuters voor het scherm te krijgen. Hier in Amerika kijkt veertig procent van de baby's van drie maanden al regelmatig tv, en tien procent heeft zelfs een televisie op de kamer!

»Marketeers hebben dat graag, want kinderen herkennen vanaf de leeftijd van drie maanden al merken en logo's. Reclame rond of tijdens kinderprogramma's is dus ronduit nefast. Het is ook geen toeval dat er altijd zoveel verzet komt als de overheid probeert de reclameregels te verstrengen: marketeers zijn bewust op zoek naar consumenten die trouw blijven aan een merk, van de wieg tot het graf. Zij noemen dat share of mind - het marktaandeel van zieltjes dat je kan veroveren. Dat is zoveel als zeggen: wij willen kinderen bezitten.

»Eigenlijk is het heel droevig om te zien: Generatie X heeft haar kinderen massaal voor het scherm gezet in de hoop dat ze allemaal genieën zouden worden. In de plaats heeft ze een generatie slaafse consumenten gecreëerd.»