La marche de l'empereur

Luc Jacquet «De pinguïns waren een droom om mee te werken. Omdat er op de Zuidpool geen mensen leven, zijn ze er ook niet bang van. Ze zijn ook erg voorspelbaar: er zijn drieduizend pinguïnkoppels, en ze apen elkaar voortdurend na. Zelfs de route die ze nemen ligt vast. De uiteindelijke film lijkt daardoor heel erg op het scenario dat ik vooraf geschreven had. Probeer dat maar eens met tijgers!»

Jacquet «Waarom zou ik? Antarctica functioneert al miljoenen jaren perfect zonder enige inmenging van de mens. Bovendien: had ik een pinguïnkoppel helpen zoeken naar het ei dat ze kwijt waren, dan hadden ze het toch niet begrepen. Erger nog: dan had ik paniek gezaaid binnen de kolonie en waren er nog veel méér eieren gesneuveld.»

Jacquet «Wat je daar ziet zijn een paar vrouwtjes die ons probeerden te verleiden. Als het paringsritueel in volle gang is, blijven er altijd vrouwtjes over zonder partner - de mannetjes zijn namelijk in de minderheid. Dus waagden ze hun kansen bij ons. Tevergeefs, moet ik erbij zeggen.»

Jacquet «Ik heb altijd al gevonden dat het verhaal van de keizerspinguïns alle elementen van een Hollywoodfilm bevat: liefde, drama, een barre tocht en verbluffende landschappen. Maar zo'n overweldigend succes had ik nooit verwacht. Net of ik een bankoverval gepleegd heb met een plastic speelgoedgeweertje.»

Jacquet «Onzin! Neem nu hun argument dat de broedende pinguïnkoppels ons veel kunnen leren over monogamie: dat klopt gewoon niet! Integendeel: het aantal echtscheidingen bij de dieren ligt op 80 tot 90 procent, want na elk uitgebroed ei eindigt het zogezegde monogame sprookje. Laat pinguïns toch pinguïns zijn, en mensen mensen. De ene vreemde vogel moet zich vooral niet gaan identificeren met de andere.»