De smaak van De Keyser

Decennialang was Valcke vooral in Nederland een vaste waarde - zijn vertolking van nichtenkok Lucien in de tv-reeks 'In de Vlaamsche pot' kreeg er zelfs een soort cultstatus - maar sinds enkele jaren wordt hij ook in de straten van zijn vaderland herkend: in 'Baantjer' speelde Valcke commissaris Buitendam, in 'Flikken' moordenaar Jean-Luc Duvivier, en dezer dagen is hij Henri De Keyser in het populaire jeneverepos 'De smaak van De Keyser'. Daarover later meer, maar eerst wilden we weten:

HUMO Hoe klinkt uw dubbele Franse voornaam uit de mond van de gemiddelde Nederlander?

Serge-Henri Valcke «Belabberd (lacht). Meestal noemen ze me Sersje, of Hénrie, of ze denken dat mijn achternaam Henri-Valcke is. Gerard Reve schreef me ooit een brief waarin hij me aanraadde die Henri te laten vallen, 'want Gerard Cornelis van het Reve was ook veel te ingewikkeld voor de mensen'. Misschien maar goed dat ik die raad niet heb opgevolgd, want geloof het of niet, in 'De smaak van De Keyser' speelt er ook een Serge Falck mee (in de rol van de Duitse militair Klaus, red.).»

HUMO Hoe bent u eigenlijk ooit in Nederland verzeild geraakt?

Valcke «Dat was toen ik in '67 de kans kreeg om een seizoen lang op Amsterdamse planken te staan met de musical 'Godspell'. Daarin speelde ik Jezus.»

HUMO U bent als de Heiland in uw nieuwe heimat gearriveerd?

Valcke « Goed, hé? Ik was alleen zo stom om in een interview op te biechten dat ik gedoopt noch gelovig was. Nadien stond er bij iedere voorstelling een hele horde christenen voor het theater, om voor me te bidden (lacht). Ik heb alles gedaan om ze weg te krijgen - ik ging met die mensen in discussie en zo - maar ze zijn me blijven volgen. Ach, om een Jood te spelen hoef je ook niet besneden te zijn, hè?

»Maar in Amsterdam ben ik altijd gebleven. Zo één keer per jaar deed ik, en doe ik, nog iets in Wallonië of in Frankrijk, maar van Vlaamse kant kwamen er geen aanbiedingen. Ik hoorde er niet echt bij, vermoed ik.

»Tot een jaar of vier geleden: toen speelde ik in de Belgische film 'Ellektra' (van Rudolf Mestdagh, red.), en kwam ik op de Vlaamse tv met 'Baantjer'. Daarna is het balletje beginnen rollen: ik kreeg een rol in de kortfilm 'The One Thing To Do', en ik werd gevraagd voor 'Flikken', 'Witse' en 'Aspe'. En een tijdje geleden dus ook voor 'De smaak van De Keyser'.»

HUMO Wat vindt u van 'De smaak van De Keyser'?

Valcke «Ik vind het een prachtige serie. 't Zit intelligent in mekaar, de fotografie is werkelijk voortreffelijk en er wordt sterk in geacteerd. Ik merk dat ook mijn Nederlandse collega's het goed vinden: ze willen het absoluut blijven volgen. Goed, die oorlogsscène in aflevering vier was me wat te langdradig, maar dat is detailkritiek.

»Vanochtend kreeg ik een mailtje van de productie: de laatste aflevering trok 1.600.000 kijkers. Geweldig, hé? En het begint nu ook op de RTBF: kan ik hier helaas niet ontvangen, maar iemand in België zal het wel opnemen.»

HUMO Volgt u het wel en wee in uw vaderland nog?

Valcke «Zijdelings. Ik lees Humo en De Morgen, en op zondag kijk ik wel eens naar 'De zevende dag'. Maar daar houdt het mee op.»

HUMO Naar verluidt wil u weleens een kwaaie brief naar de VRT sturen als men het in het journaal over 'polietiesjie' heeft, of over 'het nummer één van de wereld'.

Valcke «Noem me gerust een ouwe zeikerd, maar ik vind dat soort taalfouten onuitstaanbaar. Ik heb de indruk dat er gewoon geen AN meer wordt gesproken in België. Je hoort op tv meteen uit welke provincie iemand komt: het is in wezen dialect, dat men een beetje verAN't heeft. Naar omhoog of naar omlaag: nog zo'n verschrikking.

»Laatst zag ik op tv een interview met Robbe De Hert. Een bijzondere vent, maar hij bestond het om zijn Nederlandse gesprekspartner hiejelemool ien 't Aantwaarps te woord te staan. Dan denk ik: 'Kom op jongen, doe nou eens je best'. Want ach, wat vinden de Nederlanders ons toch schattig, met dat zoete Vlaamse taaltje van ons. Ik heb een hekel aan dat imago: laten wij Vlamingen eens wat assertiever worden.»

HUMO Iets heel anders. Vorig jaar bracht u uw eigen tijdschrift op de markt, Zisisnottaglossy, met niets dan foto's van uw hand. Hoe is het daarmee afgelopen?

Valcke «Er komt waarschijnlijk nog een derde nummer, maar tenzij ik nog ergens snel een subsidiepotje weet aan te boren, zal dat ook het laatste zijn. Misschien moet ik er wel reclame inzetten, wie weet.

»Maar mijn fotografie zet ik in ieder geval voort; laatst ben ik nog in Noord-Korea foto's gaan maken. Mijn favoriete thema is het voormalige Oostblok: Kiev, Jalta, Odessa, dat soort steden. Ik hou van naoorlogse architectuur en kunst, en vooral die van het voormalige Oostblok. Vandaag heb ik nog een tapijt gekocht met de kop van Lenin erop, hergestellt in der DDR. Zoiets verzin je toch niet?

»Ik heb ook wat foto's op de set van 'De smaak' geschoten: die stuur ik dan met veel plezier naar de afgebeelden.»

HUMO Laatste vraagje: houdt u van jenever, of is dat geen voorwaarde om in 'De smaak' te mogen meespelen?

Valcke «Ik drink zelden nog sterke drank; 't houdt bij mij op bij wijn en bubbeltjes. Toen ik nog in België woonde anders wel hoor: indertijd in Brussel kregen we de whisky voor tien frank. Meer dan eens ben ik wakker geworden zonder te weten hoe ik de vorige nacht in hemelsnaam thuis was geraakt (lacht). Iedereen heeft het recht om jong te zijn, zeker?»

• Humo sprak met de vrouwen uit \'De smaak van De Keyser\'