Het Gala van de Gouden Schoen

© Belga

ROBIN JANSSENS «'t Is al járen geleden dat het nog eens zo koffiedik kijken was. Niemand steekt er écht bovenuit. Oké, de topfavorieten zitten bij Standard, maar dan kan het nog gaan tussen Witsel, Defour, De Camargo, Jovanovic en Mbokani. En Fellaini: die is al een halfjaar vertrokken, maar de kans bestaat dat hij in de eerste stemronde zo veel punten gesprokkeld heeft dat niemand 'm nog kan inhalen. En dan zwijg ik nog over de kandidaten van de andere clubs: Gillet, Polak, Sonck...

»Gevolg: 't is bepaald niet makkelijk om te weten over wie we allemaal een filmpje moeten draaien. De stemmen worden pas de avond zelf geteld, vooraf weten we echt van niks - Het Laatste Nieuws waakt daar heel streng over, met een deurwaarder en al. Gokwerk, dat is het. Vorig jaar hadden we iets over Biglia, terwijl die slechts elfde werd. En over Tom De Sutter hadden we helemaal niets, en die werd zowaar derde.»

HUMO Heb je in december het Sportgala op de VRT gezien?

JANSSENS «Neen. Ik presenteerde die avond de live-uitzending van Lyon-Marseille op Prime. Ergens op de achtergrond stond er wel een televisietoestel aan, maar het decor was het enige dat ik toen in een flits heb gezien. Ik was enorm onder de indruk - het moet bakken vol geld gekost hebben.»

HUMO Naar verluidt was het nogal een tearjerker.

JANSSENS «Ik heb dat ook gehoord, maar dat was het Gala van de Gouden Schoen vorig jaar ook even, toen Biglia en Fellaini bij de reportage over hen begonnen te wenen. Bij Biglia ging het 'm om een quote van zijn moeder: ze zei dat ze haar zoon heel graag eens in Europa wou zien spelen, maar dat ze niet kon door haar vliegangst. Fellaini hebben we ook serieus in de billen moeten knijpen, of ik had geen deftig gesprek meer met 'm kunnen voeren. Maar mij hoor je daar niet over klagen: onvoorspelbaarheid is troef op zo'n avond, en een mespuntje emotie kan nooit kwaad.»

HUMO Hebben alle protagonisten hun aanwezigheid al en masse bevestigd, of zitten er tussen die een grunbergske gaan doen?

JANSSENS «We doen natuurlijk ons best om de topkandidaten naar de uitreiking te krijgen, maar dat is niet altijd even makkelijk. Herinner je het scenario met topfavoriet Sergio Conceiçao drie jaar geleden: tot de laatste minuten van de avond was niet duidelijk of hij zou komen opdagen. Gevolg: het programma moest eindeloos gerekt worden, en dat leverde heel trage en slechte televisie op. Uiteindelijk hééft hij het gehaald: een fantastische apotheose, waardoor sommige mensen zelfs gingen vermoeden dat het allemaal doorgestoken kaart was, maar dat is een kwakkel.

»Enfin, met die uitzending en met die van het jaar erna (toen Mbark Boussoufa won, red.) waren we op z'n zachtst gezegd niet echt tevreden, en dus zijn we vorig jaar met een maagdelijk blad gestart. Het nieuwe concept werd toen zodanig goed ontvangen - zelfs in Wallonië: La Dernière Heure wijdde er een volledige pagina aan, en vroeg zich klagend af waarom het Gala bij hen niet werd uitgezonden - dat we er dit jaar gewoon mee voortgaan.»

HUMO Is zo'n Gouden Schoen nog wel evenveel waard als pakweg tien jaar geleden? Toen was het een beloning voor spelers die al enkele jaren op de Belgische velden schitterden, nu zijn ze dikwijls al naar het buitenland vertrokken voor ze kunnen bevestigen.

JANSSENS (Geprikkeld) «Het gaat toch nog altijd over de beste speler van het voorbije kalenderjaar? Wat maakt het uit of die hier nu al één, drie of twintig jaar speelt?

»Iemand vroeg me onlangs of we de Gouden Schoen niet moeten opentrekken naar de Belgen die in het buitenland spelen. Natuurlijk niet, want dat is een compleet ander gegeven. Maar omdat we ook wel gemerkt hebben dat steeds meer vaderlandse voetballers uitzwerven - mét succes - wijden we daar dit jaar voor het eerst een aparte trofee aan: de Beste Belg in het Buitenland. Als je mij de arm omdraait, noem ik Vertonghen, Kompany en opnieuw Fellaini als de voornaamste kanshebbers. Fellaini heeft het even moeilijk gehad bij Everton - wellicht ten dele door de druk van de gigantische transfersom (twintig miljoen euro, red.) - maar ondertussen hebben de supporters hem in de armen gesloten. Op vrij korte termijn heeft hij het ritme van de sterkste competitie ter wereld opgepikt, en daarbij past enkel hulde.»

HUMO Wat is je eindconclusie bij het Belgische voetbaljaar 2008?

JANSSENS «We hebben vooral een collectief delirium gekregen van Standard, hè. De manier waarop ze na 25 jaar nog eens kampioen spelen, en dan nog in de topper tegen Anderlecht: een onvergetelijke avond voor iedereen die erbij was. En nu blijven ze Europees maar verbazen. Het is tien jaar geleden - als het niet langer is - dat een Belgische ploeg nog eens zoiets heeft laten zien.

»En verder was 2008 natuurlijk ook het jaar dat de Rode Duivels opnieuw voor hoop hebben gezorgd. Het kán weer, dat voel je bij de mensen én dat blijkt uit de bezoekersaantallen in de stadions. Vroeger werd er gevreesd: hoe meer voetbal op televisie, hoe minder mensen er naar de stadions afzakken, maar dat is compleet achterhaald. There's nothing like the real thing. De koude wind over je vel voelen, de geur van het versgemaaide gras in je neus krijgen, de brutale tackles van dichtbij zien: dat moet je thuis allemaal missen.»

HUMO De halve beker lauwe pils die in je nek belandt als er bij een doelpunt gejuicht wordt.

JANSSENS «Nee, dáárvoor hoef je echt niet naar een stadion, dat overkomt een mens op andere plaatsen evengoed. In 2002 heb ik de WK-wedstrijd België-Brazilië op een groot scherm in de Kinepolis gevolgd. Ik herinner me dat ik net twee volle pinten was gaan halen toen Wilmots plots met een magistrale omhaal de bal in het doel trapte. In volle euforie ben ik toen opgesprongen, en passant de helft van het bier over de man achter mij kappend. Die vond dat hoegenaamd geen probleem: als België 1-0 leidt tegen de Brazilianen is al de rest triviaal. Tót de goal vijf seconden later afgekeurd werd. Toen mocht ik het plots wél uitleggen (lacht).»

• De Gouden Stud 2009