© Johan Jacobs
De prijs voor beste bundel gaat naar 'Nieuwe sterrenbeelden' van Peter Verhelst. Heeft hij deze dag rood omcirkeld in zijn agenda?
PETER VERHELST «Nee, hoor. Die hele Gedichtendag is een beetje zoals Valentijnsdag, hè: één dag per jaar een effort doen, zo hoef je er de volgende 364 niet meer naar om te kijken. Maar verder geen klachten: er wordt bijvoorbeeld zo veel poëzie over de hoofden van de mensen uitgestort dat ze voor eens en altijd beseffen dat poëzie niet noodzakelijk hoeft te rijmen - anders waren ze dat misschien nooit te weten gekomen. Ook heel leuk zijn die gedichten die te pas en te onpas opduiken in de krant, tot in de overlijdensberichten toe.
»Alleen met die verkiezing van de Dichter des Vaderlands in Nederland loop ik niet zo hoog op. 't Doet me altijd denken aan een hofnar die, terwijl hij zijn rijmdwang de vrije loop laat, snel commentaar geeft op gebeurtenissen, en dan op zo'n manier dat het publiek achteraf kan zeggen: 'Toch een geestige gast, hè.'»
HUMO Je gedicht 'Kijken in de flits' werd in de aanloop naar de Herman de Coninckprijs op muziek gezet door Jessa Wildemeersch en Tuur Florizoone, de accordeonist die de soundtrack van 'Aanrijding in Moscou' componeerde. Hoezo, geen donkere soundscape of vlammende beats eronder?
VERHELST «Daar stond ik zelf ook van te kijken (grijnst). Maar kom, afgaande op een kort fragment uit 'De rode loper' - voor alle duidelijkheid: meegepikt bij iemand die het toevallig op video had - leek het me wel te passen bij de nogal optimistische toon van het gedicht.»
HUMO Je hele bundel is opvallend licht van toon: 't lijkt alsof je die twee zinnetjes uit 'Zwerm' - 'Verlies nooit de hoop. We hebben al zoveel verloren' - als vertrekpunt hebt genomen.
VERHELST «Het gros van de gedichten is geschreven vanuit het standpunt van een personage dat voortdurend tegen zichzelf zegt: alles komt in orde, gewoon blijven hopen op een nieuw leven. Ook mijn nieuwe en (Fijntjes) bijzonder intimistische dansvoorstelling 'Headbanger's Wall' gaat over troost en over de zoektocht naar nieuwe mogelijkheden. En ik ben zeker niet de enige: in 'Pitié' doet Alain Platel naar het schijnt iets soortgelijks, en ik heb me laten vertellen dat sommige hedendaagse klassieke componisten de atonale klanken links laten liggen en een manier zoeken om harmonieuze muziek te maken zonder in de James Last-afgrond te vallen. Om maar te zeggen: die wat mildere, schaamteloos hoopvolle toon in mijn gedichten is niet alléén het resultaat van mijn sputterende prostaat.»
0 reacties
reageer ookReageer ook