Lead Balloon

Dee speelt de cynische knorpot Rick Spleen, een tot op het bot gedesillusioneerde komiek ('meer een never was dan een has been') die zijn schamele kost bijeen tracht te schrapen middels luizige reclamespotjes, derderangs praatprogramma's en bedrijfsevenementen van het kaliber 'The Annual Heating and Ventilation Awards'. Een absolute kijktip voor hartpatiënten, komt ons Jack Dee zelf beweren.

JACK DEE «Ik ben geen dokter - wat zeg ik, zelfs de simpelste beginselen der EHBO zijn me volkomen vreemd - maar ik ben ervan overtuigd dat 'Lead Balloon' al heel veel hartaanvallen heeft voorkomen. Mijns inziens is het namelijk erg goed voor de bloedsomloop om iemand als Rick lucht te zien geven aan zijn frustratie over, pakweg, een wasmachine die twee weken na het verstrijken van de garantietermijn stukgaat.

»Eveneens uitermate weldadig voor de rikketik is het feit dat Rick een ongelooflijke sad bastard is. Want als kijker weet je: hoe erg het ook met mij gesteld is, het kan altijd nog erger. Rick wordt door iedereen overtroefd: zijn vrouw Mel is succesvoller, zijn dochter Sam en haar vriendje Ben zijn jonger en cooler, en zijn Oost-Europese poetsvrouw Magda is zo mogelijk nóg depressiever dan hij. En het ergste van alles: zijn schrijfpartner Marty is stukken grappiger. In comedy bestaat er niet zoiets als een grijze zone: je bent grappig of je bent het niet. Het besef dat hij niet grappig is, valt Rick bijzonder zwaar.»

- Een terugkerende kritiek op 'Lead Balloon' is dat Rick te zwartgallig is om je als kijker mee te identificeren.

DEE «Rick ís geen pessimist; hij is een gefrustreerde optimist. Zijn pathologische leugenachtigheid is daar een gevolg van: omdat hij de echte realiteit niet aankan, creëert hij een realiteit die hem beter ligt. In mijn eerste jaren als komiek ben ik tientallen van dat soort collega's tegengekomen. Al waren ze finaal op hun bek gegaan, met boegeroep en fluitconcerten toe, dan nog kwamen ze achteraf aankakken met 'het publiek begreep mijn humor niet'. Nee kerel, jíj was gewoon crap!»

- In hoeverre lijk jij op Rick Spleen?

DEE «Met mijn carrière gaat het gelukkig veel beter, maar verder: sprékend. Ook ik ben een wandelende neurose, ook ik heb zwaar depressieve buien, ook ik wil wel eens tegen niemand in het bijzonder beginnen te schreeuwen. En net als Rick krijg ook ik het vliegend schijt van zowat álles. Eén voorbeeld: receptionistes in dokterspraktijken. Dan bel je: 'Hallo, ik zou graag een afspraak met de dokter maken' - 'Wat precies mankeer je?' - 'Mevrouw, als ik dat wist zou ik zélf een bloody dokter zijn, nee?' Als je het al niet was, zou je er gvd ziek van wórden.»