Mijn vader: Dehaene & zn.

Zoals u op bijgaande foto kunt zien, moeten de twee het met een nét iets andere Body Mass Index stellen.

TOM DEHAENE (39) «Ik heb ook aanleg om te verdikken, maar in tegenstelling tot mijn vader probeer ik op mijn lijn te letten. Een jaar of vier geleden, toen ik net Vlaams parlementslid was, ben ik eens gaan luisteren naar een lezing van professor Chantal Mathieu over de link tussen zwaarlijvigheid en diabetes: dat heeft me de ogen geopend. Ik ben dan in korte tijd veertien kilo afgevallen, en sindsdien ben ik altijd op gewicht gebleven.»

HUMO In 'Mijn vader' zou het onder meer gaan over jouw puberteitscrisis.

DEHAENE «Als puber heb ik het een tijdje moeilijk gehad met mezelf en met school. Toen is mijn vader een ernstig gesprek met me komen voeren: hij prentte me in dat ik moest geloven in mezelf, en hij gaf me een schildje dat hij zelf van zijn vader gekregen had. 'Plus est en vous', stond erop. Dat was het schouderklopje dat ik nodig had om de draad weer op te pikken. Hij was in die tijd niet vaak thuis, maar op zulke belangrijke momenten kon ik altijd op hem rekenen.»

HUMO Hoe wist hij dat er iets scheelde?

DEHAENE «Via mijn moeder - mijn ouders hebben altijd een heel goed team gevormd.

»Ik herinner me de opkomst van de post-its, midden jaren 80. Mijn vader vond dat zo'n schitterende uitvinding dat binnen de kortste keren het hele gezin ermee aan het communiceren was. Als ik iets niet mocht van mijn moeder, dan plakte ik 's avonds een post-it op de livingdeur. De volgende ochtend bleek daar dan steevast een post-it naast te hangen met het antwoord dat mijn moeder de dag tevoren al gegeven had. Ik vermoed dus dat mijn ouders regelmatig overleg voerden, om zich niet uit elkaar te laten spelen.»

HUMO Zijn jij en je vader het politiek wel eens hartgrondig oneens?

DEHAENE «Thuis werd er vroeger nooit over politiek gesproken. Mijn vader liet zijn werk consequent aan de voordeur; zelfs mijn moeder moest veel zaken via de pers vernemen. Ik ben hem daar dankbaar voor: je stress meenemen naar huis, dat is ook voor de rest van de familie niet gezond. Die filosofie heb ik van hem overgenomen.

»Maar afgelopen Kerst werd mijn vader voor het eerst in zijn leven met een debat geconfronteerd waaraan alle familieleden deelnamen. We zaten toen in volle regeringscrisis, en het leek er even op dat hij opnieuw premier zou worden. Dat was niet bepaald een gedachte die op brede instemming kon rekenen (lacht). Maar hij had het gedáán hoor, als er geen andere uitweg was geweest. Wees maar zeker: op zo'n moment gaat het landsbelang voor.»