Calvaire

Over de plot willen we alleen dit kwijt: Marc Stevens is een charmezanger die midden in de mistige Belgische bossen autopech krijgt, onderdak vindt in een herberg en de rest van de film kaalgeschoren en in een bloemetjesjurk mag rondbanjeren. Dat zou ruim moeten volstaan - n'est-ce pas, mes potes?

- Belgische horror: jij durft! En dan nog wel als je allereerste langspeelfilm.

FABRICE DU WELZ «Het heeft me heel wat moeite gekost om het geld bij mekaar te schrapen. Ik ben ervoor naar Frankrijk gemoeten, want mijn goeie vrienden van Wallimage (het Waalse agentschap dat films subsidieert, red.) weigerden tot drie keer toe om in hun portefeuille te tasten. Volgens hen zou 'Calvaire' Wallonië in een slecht daglicht plaatsen. Alsof de films van de broers Dardenne zo rozig zijn.»

- Je steekt niet onder stoelen of banken waar je invloeden vandaan komen: 'Deliverance' en 'Texas Chainsaw Massacre' zijn nooit ver weg.

DU WELZ «En dan vergeet je nog 'Un soir un train' van André Delvaux - daar heb ik de surrealistische caféscène op gebaseerd.

»Mijn inspiratiebronnen zijn eindeloos: ik ben gek op Aziatische cinema, maar net zo goed op Amerikaanse mainstream, Franse films en zelfs bepaalde pornofilms. Van Belgische prenten hou ik niet zo: die zitten doorgaans vol morele boodschappen. Ik wil liever agressief uit de hoek komen - zolang de kijker maar iets vóélt. Mijn haren gaan alleen overeind staan van reacties als 'Hoe durft u zo'n film te maken terwijl de échte horror zich in Bagdad afspeelt!' We hebben hier in België een paar gekken gehad die het hele land schokten, en dan maken wij iets als 'Pauline & Paulette'! Prima film hoor, maar we hebben toch ook films nodig om onze demonen te verdrijven en onze trauma's te verwerken?»

- Je tweede prent, 'Vinyan', over een koppel dat zijn kind kwijtraakt in de Thaise tsunami, was niet minder vreemd en schrikwekkend.

DU WELZ «Toch vind ik 'Vinyan' net iets toegankelijker. Het was evengoed een experiment, maar dan met personages die wél meteen empathie opwekken.

»Kijk, natuurlijk is 'Calvaire' niet perfect en een tikje brutaal. Maar als je er tien jaar kostschool bij de jezuïeten op hebt zitten, zoals ik, dan is niks zo leuk als die hele joods-christelijke opvoeding pootje te lichten. Ik wilde tonen hoe makkelijk de mens verglijdt in bestialiteiten. Een film maken over hoe goed de mens wel niet is: dát zou ik pas obsceen vinden.»