Classic Albums: Who's Next

De Neus kwam aanzetten met 'Lifehouse', een soort, euh, conceptueel multimediaproject in sciencefiction-achtige sferen dat film mixte met live optreden, tapes, synthesizers, video's en nog veel meer. Helaas voor Townshend raakte zijn uitermate ambitieuze project niet van de grond, al hield hij er - behalve een stevige zenuwinzinking - wél de basis voor 'Who's Next' aan over: een plaat die er dankzij klassiekers als 'Baba O'Riley', 'Behind Blue Eyes' en 'Won't Get Fooled Again' nog steeds helemaal staat.

Pete Townshend «Ik stond toen op de top van mijn kunnen: ik leverde gewoon fucking briljant materiaal af!»

- 'Baba O'Riley/Teenage Wasteland', bijvoorbeeld. Kun je je nog herinneren hoe dat nummer ontstaan is?

Townshend «Doordat ik met een synthesizer begon te experimenteren. Eén van mijn ideeën voor 'Lifehouse' was tijdens het optreden iemand uit het publiek te halen en zijn gegevens te vragen: leeftijd, gewicht, astrologische details enzovoort. Die zou ik dan in de synthesizer invoeren, die op basis daarvan dan de noten zou selecteren - we zouden iemand als het ware in muziek omzetten. Voor dit nummer had ik de gegevens van de Indiase mysticus Meher Baba ingevoerd, en dat heeft me de backing track voor dit nummer opgeleverd.»

- Wat wou je nu precies zeggen met 'Won't Get Fooled Again'?

Towsnshend «Tja, 't is een beetje een vreemde song: in de eerste strofe klinkt het als een oproep tot de revolutie, en in de tweede strofe lijkt het te gaan over iemand die al dat revolutionaire gedoe kotsbeu is. 't Is geen anti-establishmentsong, maar een anti-antisong. Hij is tegen mensen die negatief zijn. Ik heb hem geschreven toen ik bekritiseerd werd door types van de Eel Poe-commune, die recht tegenover mij woonden. In het begin kon ik goed met hen overweg, maar al snel zat iedereen zwaar aan de acid, en na een paar psychotische discussies had ik het helemaal gehad met die kerels. Fuck it, noem me ouderwets, maar ik heb gewoon geen zin om urenlang te liggen leuteren over vage dingen ergens ver weg in space. Op mijn zesentwintigste had ik zowat alles gezien én uitgeprobeerd, en ik was in the middle of the road terechtgekomen. En dat is niet zo vervelend als het klinkt. Maar dat vonden zij natuurlijk bourgeois.»

- Op de hoesfoto staat de groep afgebeeld net nadat jullie even gepist hadden. Niet kwaad qua rock-'n-roll, maar naar het schijnt hadden jullie nog iets héél anders in gedachten.

Townshend «Ja, het heeft niks gescheeld of we hadden 'Who's Next' in de meest smakeloze pornografische hoes aller tijden gestopt. We hadden Dave King (die ook de covers van 'The Who Sell Out' en Jimi Hendrix' 'Electric Ladyland' gemaakt had, red.) gevraagd iets te bedenken, en hij kwam aanzetten met een foto van een ongelooflijke dikke naakte vrouw met haar benen wijd open. Op de plaats waar haar orgaan zat, had hij Who-koppetjes gemonteerd, die je van onder haar schaamhaar grijnzend aankeken. Ach, 't was lichtjes pornografisch, maar ook lichtjes boring.»

- Tot slot: hoe kijk je nu terug op 'Who's Next'?

Townshend «Als de beste op een concept gebaseerde niet-conceptplaat die The Who ooit gemaakt heeft.»

The Who - Baba O'Riley

• Meer informatie over \'Classic Albums\' op de website van Canvas
• Ga naar de website van \'The Who\'