The Black Donnellys

In dertien afleveringen van cheeky straatschuimers naar een georganiseerde misdaadbende die in een meedogenloze oorlog met de Italiaanse migrantenbendes méér dan zomaar een paar tanden verliest. Geestelijke vader is Paul Haggis, de man die u de fijnere kantjes van carjacken bijbracht in 'Crash'.

PAUL HAGGIS «Zeven jaar geleden werd ik plots wakker in het midden van de nacht, badend in een poel van angstzweet. In een droom had ik mijn eigen grafzerk te zien gekregen, en daar stond op te lezen: 'Paul Haggis, hij die zijn volk 'Walter, Texas Ranger' bracht.' Shit man! Ik wist onmiddellijk dat ik dringend enkele dingen moest doen. Niet lang daarna heb ik de scenario's voor 'Million Dollar Baby' en 'Crash' geschreven, en het heeft me nog twee Oscars opgeleverd ook.»

HAGGIS «Omdat ik nu eenmaal met hart en ziel van dat medium hou. Het is ontzettend interessant om twaalf, dertien afleveringen de tijd te krijgen om je personages uit te werken. Zeker in het geval van 'The Donnellys': dat zit vol figuren die zichzelf voortdurend tegenspreken, en alleen al daarom bijzonder menselijk zijn. Het wordt nog een pak verwarrender als je weet dat het hele verhaal verteld wordt vanuit het standpunt van een compulsieve leugenaar, Joey Ice Cream. Hij zuigt van alles uit zijn duim terwijl hij door de politie op de rooster gelegd wordt, net als in 'The Usual Suspects'. Aanvankelijk wou ik de serie trouwens 'The World According to Joey Ice Cream' noemen. Maar NBC reageerde nogal koeltjes: 'Wonderful, now give us another title.'»

- Hoeveel van het scenariowerk voor 'The Black Donnellys' is autobiografisch geïnspireerd?

HAGGIS «Ontzettend veel, maar ik beken niets! (lacht) Toen ik jong was, hing ik voortdurend op straat rond. De enigen die me enigszins probeerden in te tomen waren de nonnetjes van de middelbare school. Het Iers-katholieke schuldbesef is me er toen ingerámd, zij het niet altijd van harte. Sowieso was het maar een kwestie van tijd eer ik de frustraties van toen in een scenario zou verwerken.»

HAGGIS «Het fantastische aan awards is: als het even niet wil vlotten tijdens het schrijven - en eigenlijk wil het nooit vlotten tijdens het schrijven - kan ik altijd even naar mijn schouw kijken om mezelf eraan te herinneren dat er ooit een moment was dat ik wél nog wist hoe je een goed scenario moet schrijven. Happy days!»

• Ga naar de website van \'The Black Donnellys\'