Goudvis: Robbrecht en Daem

Die komt bovendien mooi op tijd, want hun laatste project - de verbouwing en uitbreiding van de Whitechapel Art Gallery in Londen - is, as we speak, nét ingehuldigd. Als we hem bellen, zit Paul Robbrecht in zijn Londense hotelkamer net te ontbijten.

Paul Robbrecht «Vond ik ook wel een grappige uitspraak, maar: neen, dus. Ik heb wel vaak de neiging om te theoretiseren - filosoferen, bijna - over hoe architectuur de dialoog aangaat met andere kunstvormen. Maar als ik het woord 'getormenteerd' hoor, denk ik aan een kunstenaar die zwaar lijdt onder zijn werk en dat is bij mij niet het geval. 't Is absoluut een zeer zware job - het neemt je hele zijn en bestaan onweerlegbaar in beslag - maar ik ga er niet onder gebukt.»

Robbrecht «Klopt. Ik zag wel hoe hij vroeger met veel belangstelling zat te kijken naar wat zijn ouders aan het doen waren, maar toen hij me vertelde dat hij óók architect wilde worden, schrok ik toch. Ik heb hem toen uitvoerig uitgelegd dat hij er alleen maar de mooie kanten van zag en dat het véél meer is dan dat, maar hij wou er niet van weten. Nu ben ik, op een haast ouderwetse manier, net heel blij dat de opvolging verzekerd is.

»Wij werken samen met een dertigtal mensen - waarvan een grote groep jonge dertigers - en dat geeft een onvoorstelbaar goed gevoel, omgaan met die jongere generatie. De inbreng van die medewerkers is fundamenteel voor wat Hilde en ik doen.

»Nog een grote genoegdoening is een gebouw echt in gebruik zien nemen. Hier in Londen is het hartverwarmend hoe Whitechapel ontvangen wordt. De BBC heeft er tien minuten aan besteed - doen ze anders nooit - en ook de kranten zijn laaiend enthousiast. Maar morgen wordt wellicht nóg leuker; dan gaat het open voor het grote publiek. Daar kan ik echt van genieten: sta ik letterlijk in een hoekje, compleet anoniem, toe te kijken hoe de mensen het gebouw veroveren.»

Robbrecht «Absoluut. Jonge bezoekers bleven er 's avonds rondhangen; ze haalden eerst een picknick uit de rugzak, en daarna hun slaapzak. Heel fijn en heel bijzonder. En ondertussen zat ik vanonder een boom alles gade te slaan (lacht).»

Robbrecht «Mooi. Verrassend persoonlijk, ook. Verder had ik het er wel een beetje moeilijk mee om voortdurend mezelf in beeld te zien - dat ben ik niet gewoon. Om eerlijk te zijn, eigenlijk zat ik voortdurend te denken: 'Wie is die oude man?' (lacht)»