Serie: La main blanche

Bruno Madinier en Ingrid Chauvin spelen de hoofdrollen, en dat zadelt u - als u uw 138 zenders al eens helemaal durft af te zappen - mogelijk met een déjà-vu op: de twee speelden ook al samen in de bij onze zuiderburen waanzinnig populaire politieserie 'Dolmen'.

"Bloot en bloed"

Bruno Madinier «Ik begrijp waarom je dat zegt: in 'La Main Blanche' loopt Ingrid een tijdje rond in een half doorschijnend niemendalletje. Dat was vooral grappig omdat ze in het echt een heel bescheiden, ietwat preutse dame is, die na elke opname als een flits naar haar trailer schoot.

»Nee, dus: ik voelde me vooral aangetrokken tot de rol die ik mocht vertolken; Franck Mercoeur heeft, door zijn uitgebreide ervaring, een soort van zesde zintuig ontwikkeld dat hem goed van pas komt in zijn job. En tegelijk zweeft er een soort van Dirty Harry-vibe rond 'm: hij heeft zichzelf niet altijd in de hand, tot frustratie van zijn overste en de mensen met wie hij samenwerkt.

»Zijn vrouw is enkele jaren voordien in bizarre omstandigheden gestorven, en omdat hij vindt dat hij zelf niet vrijuit ging - hij had haar beter moeten beschermen - wordt hij verteerd door schuldgevoelens en sleept hij zich door het leven alsof hij zélf dood is. Een fucking complexe mens - altijd een geschenk voor een acteur.

»De kijker kon het ook smaken: in Frankrijk trok 'La Main Blanche' gemiddeld een kleine acht miljoen kijkers, verre van slecht voor zo'n donkere serie. We scoorden ook beter dan pakweg 'CSI: Miami', en dat deed me bijzonder veel plezier: ik kan de kop van David Caruso niet uitstaan.»

Madinier «De worstelscène met Dimitri Rataud. Op gegeven moment raken onze personages slaags, en in het script stond dat ik hem met zijn volle gewicht op de tafel moest smakken. Tijdens een van de takes brak een tafelpoot doormidden, en op een of andere manier heeft Dimitri die in zijn rug gekregen. Hij riep onmiddellijk dat ik moest stoppen met hem te slaan, maar ik dacht dat hij aan het improviseren was en deed dus lustig verder. Toen ik achteraf het bloed te zien kreeg, moest ik even slikken, vooral omdat hij erbij lag te schreeuwen als een varken op de slachtbank. Tot de dokter erbij kwam, en bleek dat er nauwelijks iets aan de hand was. Zo is hij in één minuut tijd gedegradeerd van de mens met wie iedereen medelijden had tot de kleinzerige loser waar de hele crew moppen over maakte. Het kan snel verkeren in de Franse showbizz!»

• één: La main blanche