De film van mijn leven: 'L'école n°1'

Tegen alle clichés in bleven schrijnende taferelen uit, en leerkrachten op de rand van een zenuwinzinking vond je er ook al niet.

LIEVE BLANCQUAERT «'Une leçon de tolérance' intrigeerde me. Ik vond het bijzonder hoe ze daar voor alle culturen en mentaliteiten openstonden. Schooldirecteur Christian Delstanches zorgde ervoor dat iedereen met liefde opgevangen werd - ook kinderen die Nederlands noch Frans spraken, zélfs kinderen zonder papieren. Hij trad daarmee de wet met de voeten, maar dat deerde hem niet. Hij vond dat elk kind recht had op onderwijs, en hij had overschot van gelijk.

»Onlangs kon je in het nieuws zien hoe in Brussel ontzettend veel mensen hun kinderen alleen naar elitescholen willen brengen. Sommigen kamperen er zelfs vijf tot zes weken voor aan de schoolpoort. Zelf heb ik dat nog niet gedaan - bij ons in Gent stelt zich dat probleem niet zo - maar ik begrijp het wel: niemand wil dat zijn kind terechtkomt in een school waar amper een woord Nederlands gesproken wordt, en waar het een achterstand dreigt op te lopen. L'école n°1 bewijst dat het ook anders kan.

»Die meneer Delstanches is zo'n beetje de rode draad door deze aflevering. Hij heeft een straffe persoonlijkheid, is gespeend van vooroordelen en straalt veel warmte uit: zo maken ze er niet veel meer, 't is een tiep waarvan je zou willen dat het je vader was. Alleen: hij is geen directeur meer van L'école n°1. Toen ik van onze researcher hoorde dat hij nu aan de zijde van de Schaarbeekse schepen van Onderwijs werkte, was ik zelfs een beetje kwaad. Ik dacht dat hij zich door geld en succes had laten verleiden: 'Allez, flauwerik, hoe kun je die mensen nu zo in de steek laten voor een jobke!'

»Niet dus, want Delstanches is de giga-uitdaging aangegaan om méér scholen in Brussel te laten denken zoals L'école n°1. Een gouden mens!»