Leonard Cohen: Live in London

- Vanwaar plots die drang om toch weer op de hort te gaan?

LEONARD COHEN «Dat heeft natuurlijk te maken met mijn, euh, kleine financiële probleempje. Enfin, klein: mijn manager was aan de haal gegaan met een slordige 5 miljoen dollar aan pensioencenten, en ik zat aan de grond. (Droog) Nu, de rechtszaak loopt stilaan op z'n eind en ik sta er niet slecht voor. Maar ik ben toch dankbaar dat ik een soort van talent heb waarmee ik de kost kan verdienen.

»Geld was natuurlijk niet de enige reden dat ik opnieuw ben gaan touren. Ik ben al die jaren gitaar blijven spelen en liedjes blijven maken. Alleen niet op een podium, maar in de beslotenheid van mijn kamertje. Op een dag nam ik mijn gitaar weer vast en dacht ik: 'Waarom niet? Als ik wacht tot ik 80 ben, komt het er zeker niet meer van.' Gelukkig kon ik het ook fysiek en mentaal weer aan.»

- Ja, op het podium van de O2 Arena bekende je eerlijk dat je sinds je laatste tour familieverpakkingen psychofarmaca hebt geconsumeerd.

COHEN «Prozac, Zyban, Seroxat, Ritaline: ik heb ze allemaal gehad. Maar het gaat nu veel beter, dank u. Op het einde van die tour van '94 was ik een wrak. Ik dronk veel, érg veel: op het hoogtepunt tutterde ik drie flessen wijn leeg voor ik op het podium stapte. Maar ik dronk om professionele redenen: alleen vóór concerten, nooit erna (lacht). Je moet weten: ik ben retenerveus als ik het podium op moet. De heerlijke roes van wijn - liefst dure van een goed jaar - hielp me mijn angsten af te vlakken.»

- En hoe valt het nuchtere tourleven mee?

COHEN «Prima. Ik stap van het podium recht in de auto die me naar mijn hotel brengt. Dat is de enige manier waarop ik deze heksenketel kan overleven.»

- Hoe ben je gestopt?

COHEN «Gewoon: op een dag had ik er geen zin meer in. Ik drink nooit meer. Enfin: bij speciale gelegenheden nip ik nog wel 's van een glas wijn, en af en toe degusteer ik een whisky of een wodka. Maar ik voel niet meer de drang om drie flessen achterover te slaan. Met roken is het net zo gegaan. Vroeger pafte ik twee, drie pakjes per dag, nu heb ik er gewoon geen zin meer in.»

- Hebben we het goed gehoord dat je stem lichtjes veranderd is?

COHEN «Ja. Ik kan niet meer zo diep in de basregisters gaan. In de hoge tonen heb ik dan weer een paar noten gewonnen. Maar ik heb mezelf eigenlijk nooit als een zanger beschouwd. Veel mensen hebben me door de jaren heen gezegd dat ik geen zanger bén, en ik ben ze gaan geloven. Zoals mijn advocaat het uitdrukt: 'Als ik een zanger wil horen, ga ik wel naar de opera.'»

• Lees de cd-recensie