Koppen XL: De Russische Dutroux

Zijn naam is Viktor Mokhov, en op 30 september 2000 ontvoerde hij de vriendinnetjes Lena en Katya, toen 17 en 14 jaar oud. Welgeteld 1.320 dagen - of meer dan drie en een half jaar! - heeft het geduurd voor de buitenwereld er lucht van kreeg dat de twee meisjes niet vermoord waren, maar al die tijd opgesloten zaten in een bijzonder vakkundig geïsoleerde kelder, op nog geen kilometer van het plaatselijke politiekantoortje. Sinds die dertigste september werden ze dagelijks verkracht: 'Echt élke dag. Die man moet over een buitenaards libido beschikken.'

Lena Simakhina «Als we ons durfden te verzetten, schakelde hij de elektriciteit uit en liet hij ons half bevriezen. Of hij sloot de zuurstoftoevoer af, zodat we nog slechts met moeite konden ademen.

»Na ongeveer een maand probeerden we hem te overmeesteren en te wurgen. Maar hij was te sterk voor ons, en we kregen er nog een rammeling bovenop. Daarna hebben we alleen nog maar gepoogd hem op een ietwat subtielere manier over te halen ons te laten gaan. Met de belofte dat we zéker niets aan de politie zouden vertellen. Hij lachte alleen maar, en zei toen: 'Ik laat je pas vrij over twintig jaar. Als jullie me allebei tien kinderen hebben geschonken.' Later zou hij de inspecteurs ook nog gezegd hebben: 'Rusland is aan het vergrijzen. Ik wilde de demografie van mijn land wat gezonder maken.'

»Om ons bezig te houden in die kelder kregen we een handjevol stiften en enkele vellen papier - al tekende Katya meestal op de muur. We schreven poëzie en deden fitnessoefeningen. En er was ook nog een radio met cassettespeler - die heeft ons uiteindelijk gered. In één van de cassettedoosjes die Mokhov ons geleend had, hadden we een geheime boodschap verstopt. Een klein blaadje met daarop onze namen, die van hem en het zinnetje: 'Deze man weet waar we zijn.' Een meisje dat een kamer huurde in Mokhovs huis heeft die boodschap gevonden en meteen de politie verwittigd. Niet lang daarna hebben ze ons gevonden: uitgemergeld, en door het gebrek aan zonlicht was onze huid letterlijk groen uitgeslagen.

»Tijdens onze kelderjaren ben ik bevallen van twee zonen: Katya deed dienst als vroedvrouw met de hulp van een medische handleiding die Mokhov ons gegeven had. Ik weet dat het wreed klinkt, maar ik heb hen nooit als mijn baby's beschouwd. Het waren de kinderen van Mokhov, die hij tegen mijn wil in mijn buik had geplant. Hij heeft de jongetjes telkens kort na de bevalling te vondeling gelegd in het dorp. Achteraf heb ik besloten niet naar hen op zoek te gaan: ik denk niet dat ik hen veel liefde zou kunnen schenken en ze verdienen een kans op een normaal leven.

»Om eerlijk te zijn: ik had verwacht nooit nog lief te kunnen hebben. Maar dik een jaar na onze vrijlating heb ik Dima ontmoet. Van die jongen hou ik zo enorm veel dat ik zelfs weer kinderen wil. Minstens viér. Dat kan vreemd lijken, maar ik wil mijn leven gewoon niet laten bepalen door die smeerlap. Dat verdient hij niet.»

• één: Koppen XL