© Stephan Peleman
JEAN-PIERRE DARDENNE «Je kan stellen dat de streek waar wij vandaan komen niet mooi is, maar het is onze streek. Wij houden van de mensen die in die lelijke huizen wonen en in die lelijke fabrieken werken of gewerkt hebben.»
LUC DARDENNE «Dáár onze films maken is voor ons levensnoodzakelijk. Als we ergens anders draaien, hebben we de indruk dat we in een verkeerde taal bezig zijn.»
JEAN-PIERRE «Ik heb in onze streek de schoonste mensen ontmoet die ik ken. Die mensen eens het woord geven, in plaats van al die onbenullen die je dagelijks ongevraagd in de media tegenkomt, dat vind ik een zinvolle opdracht voor een cineast.»
LUC «Ik woon in het centrum van Brussel, dus ik kom dagelijks veel clochards tegen. Maar waar ik vandaan kom, daar kom je nooit clochards tegen. Je kán er niet schooien, want niemand heeft er iets. De structurele armoede waait je zo in het gezicht.»
HUMO Dromen jullie nooit van een soloproject?
LUC «Dat zou de één de ander wel gauw uit het hoofd praten, denk ik.»
JEAN-PIERRE «Omdat cinema een avontuur is dat we samen aangegaan zijn. Cinema stelt ons in staat om samen verder te leven als broers! Als iemand op zijn eigen zou beginnen, zouden we dat allebei als serieus overspel ervaren.»
HUMO Het publiek en de critici denken vaak dat jullie films zo spontaan zijn omdat er veel in geïmproviseerd wordt.
LUC «Dat klopt niet.»
JEAN-PIERRE «Maar het is wel goed dat men die indruk heeft. Volgens mij komt het omdat, als we een scène voorbereiden, we de acteurs overstelpen met zóveel aanwijzingen dat ze helemaal gespannen zijn, uit angst dat ze iets zullen vergeten. En daardoor lijkt het allemaal geïmproviseerd. Omdat de druk erg groot is.»
HUMO Sinds jullie enkele Gouden Palmen hebben gewonnen, moeten jullie de wereld rondtrekken om interviews te geven. Iets zegt me dat het niet jullie geliefkoosde hobby is.
JEAN-PIERRE «Dat valt wel mee, hoor. In Amerika bijvoorbeeld is het minder vermoeiend: we spreken geen Engel, en alles gaat via een tolk.»
LUC «Op de duur kent hij onze antwoorden op alle vragen en antwoordt hij in onze plaats. Dan zegt hij: ''t Is weer die vraag. Wat doe ik? Het standaardantwoord?' En dan knikken we gewoon eens en steekt hij een lang betoog af. Dan zie je die interviewers kijken: ze hebben niets gezegd en ik krijg hier een antwoord van vijf minuten (lacht)! Op de duur zaten we gezellig een glas te drinken en te roken terwijl hij de uitleg aan het geven was. Soms gaven wij een antwoord en vroeg hij ons aan het eind van zijn vertaling of hij er ook nog die anekdote over de bril aan moest toevoegen. Wij knikten gewoon en hij ging weer verder.»
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook