Lady Kul el-Arab

IBTISAM MARA'ANA «De voorbereidingen op Lady Kul el-Arab bevielen Du'ah dermate dat ze ook wil deelnemen aan de Miss Israëlverkiezing. De preselecties overleeft ze moeiteloos, en - in gedachten is ze al op weg naar Hollywood - ze verandert haar naam zelfs in Angela. Al die tijd wordt ze hoofdschuddend gevolgd door haar omgeving, maar het hek is pas echt van de dam als blijkt dat ze ook in badpak zal moeten defileren. Díé schande zal ze haar familie toch niet aandoen?

»Enkele ouderlingen nemen haar ter zijde voor wat vaderlijke raad: 'Schoonheid is vergankelijk. Vergelijk met een lekkere maaltijd: als het eenmaal op is, is het snel weer vergeten. Maar je familie en bij uitbreiding je hele volk zullen er altijd zijn. Zijn zij dan niet belangrijker?' Je zou kunnen zeggen: ze hebben ergens een punt. Maar 't is vooral wraakroepend dat Du'ah de finale beslissing niet zélf mag nemen. Zij en haar familie worden meermaals met de dood bedreigd, en uiteindelijk voelt ze zich zo in het nauw gedreven dat ze, met tranen in de ogen, de stekker uit haar ambities trekt. Je zou zeggen: is het dan niet háár lichaam? Als je haar omgeving mag geloven: nee. 't Is in de eerste plaats het lichaam van de man die er later van wil genieten.

»In dat opzicht wil ik veel meer vertellen dan het verhaal van Du'ah. 'Lady Kul el-Arab' stelt de dubbele moraal en de twijfelachtige tradities van haar omgeving ter discussie. Want - en dit zijn misschien harde woorden - de oudere generatie van Druzen heeft een door en door rotte mentaliteit. Du'ah is een dappere beeldenstormer, maar ze is geen heldin. Ze is in de eerste plaats een overlever: ze moet voortdurend spartelen om het hoofd boven water te houden. Op het einde kon ik het gevoel niet van me afschudden dat ik werkelijk de énige was die haar begreep. Dat is... triest.

»Dát ik haar begrijp, komt omdat ik in een vergelijkbare situatie heb gezeten. Ik kom zelf uit de moslimgemeenschap, en mijn familie heeft me ook lang compleet genegeerd: omdat ik zogezegd keet schopte met mijn documentaires. Ik heb vaak te horen gekregen dat ik de islam in een slecht daglicht wilde plaatsen, maar ik wil gewoon de werkelijkheid in beeld brengen: voor de regisseur in mij maakt het niet uit of die mooi of lelijk is. Alleen vindt de mens in mij het jammer dat ze veel vaker lelijk is.»