Goudvis: Guy Cassiers

HUMO In 'Goudvis' zegt Josse De Pauw ergens: 'Guy heeft de ogen van Jef.' Wat heb je nog zoal van je vader?

GUY CASSIERS «Ik heb altijd gedacht dat wij elkaars tegenovergestelde zijn. In onze artistieke ambities is dat wellicht ook zo, maar toch ontdek ik met de jaren steeds meer overeenkomsten. Als kind ging ik soms met hem mee naar de studio als hij 'Binnen en buiten' opnam - dat zondagmiddagprogramma dat vier uur live ging en waarin van alles kon gebeuren. Hoe hij dat in elkaar stak, hoe hij de mensen inspireerde en motiveerde: dat moet ik toen onbewust opgeslorpt hebben, want ik merk dat ik dat nu allemaal op dezelfde manier doe.

»Ik heb ook die kinderlijke, immer verwonderde blik van hem. Elke mens probeert altijd zo volwassen mogelijk over te komen, maar tegelijk vergeten we wat we als kind hebben meegekregen. De gretigheid waarmee een kind wil leren: dat streef ik na in alles wat ik doe.

»tegelijk schuilt daar een groot gevaar in. Theater is voor mij in eerste instantie: interessante mensen tegenkomen en samen op reis trekken, zonder vooraf te weten waar we zullen uitkomen. Ik wil mezelf nooit herhalen, en dat brengt veel onzekerheid, stress en faalangst mee. En het wordt alleen maar erger naarmate ik ouder word. Bij elke première sterf ik een beetje meer.»

HUMO Op welke manier uit die onzekerheid zich doorgaans?

CASSIERS «Op werkelijk alle vlakken. Darmen die overhoop liggen, slapeloze nachten, 's ochtends niet kunnen eten, halve dagen over het toilet hangen... Bij een première zit je als regisseur in de zaal: je kan niets meer doen, alleen nog ondergaan. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik geloof dat je het wel kan vergelijken met het gevoel dat een vader heeft als hij zijn dochter wegschenkt. 't Is heel dubbel: je bent erg gelukkig, maar tegelijk verlies je iets bijzonder dierbaars. Je bent het voorgoed kwijt. Maar dat is het soort masochisme dat ik telkens weer opzoek.»

HUMO In de documentaire zit een geweldige anekdote over hoe faliekant een voorstelling kan aflopen.

CASSIERS «Ja, dat was in een periode dat ik zonder enige subsidie moest werken. Vijf, zes jaar lang bestond mijn budget uit niets dan stempelgeld. Ik kon geen acteurs betalen, dus moest ik zélf het podium op, de Arenberg in dit geval. Mijn zus deed de techniek, en de eerste die een kaartje kwam kopen hebben we ingeschakeld om mee te helpen.

»Om het decor een beetje te schetsen: we zaten toen nog in de punkperiode en ik had al mijn hoofdhaar afgeschoren, op één grote bles van voren na. De voorstelling was amper begonnen - ik zat nog half achter het doek - toen er plots iemand anders op de scène sprong, een wildvreemde man die daar zijn eigen toneelstuk begon te spelen. Een technicus die achteraan in de zaal zat, riep: 'Haal die zot van 't scène!' Waarop mijn zus, die achter het doek zat en die man dus niet kon zien, tegen mij riep: 'Jongske, jongske! 't Is afgelopen, kom er maar af.' Zij dacht dat ik de zot in kwestie was (lacht).

»Ik had ook een microfoon onder mijn jas verstopt; kleine zendmicrofoontjes kon ik wederom niet betalen, en ik wou toch een béétje verstaanbaar zijn, want mijn articulatie was beneden alles. Achteraf hoorde ik dat de mensen zich de hele tijd hadden zich afvragen: 'Maar waar komt die beat toch vandaan? En vooral: waarom is die er?' Terwijl dat gewoon mijn hart was dat de hele tijd zo bonsde.

»Zo heb ik de ene ramp na de andere meegemaakt, maar achteraf bekeken is dat wel mijn leerschool geweest. Ik móést het doormaken, om vergelijkbare situaties in het vervolg te kunnen voorkomen. En vooral: om het mijn acteurs niet te moeten aandoen.»

HUMO Er is ook plaats voor bekentenissen in 'Goudvis': Ann Christy zou je allereerste vlam geweest zijn.

CASSIERS (lacht hard) «Oei, oei. Komt dat er ook allemaal in? Het klopt anders wel: zij was de eerste vrouw die me ooit zwaar blozende kaken heeft gegeven. Mijn vader gaf haar in die tijd bewegingslessen - instructies over hoe ze haar liedjes, qua expressie, het best kon brengen - en dat gebeurde altijd bij ons in de living. Dan was er een week vooraf niets meer met me aan te vangen. Op van de zenuwen. Het enige wat ik kon uitbrengen was 'Dag madam', waarna ik diep beschaamd naar mijn kamer holde (lacht). Ik moet acht, toen negen jaar geweest zijn, en zij was ergens eind de twintig: het leeftijdsverschil was helaas te groot. Het water te diep.

»Nu ben ik wel nieuwsgierig wat er verder nog zoal in die documentaire zit. Ik ken de makers en ik vertrouw hen volledig, maar ik bedoel: ze hebben me anderhalf jaar gevolgd, ze hebben zoveel materiaal dat ze tíén verschillende portretten van mij kunnen samenstellen. Benieuwd welk het geworden is.»