Andere tijden: Vrouwen tegen porno

© Catrien Ariëns

De nu 57-jarige verpleegster Korrie (haar achternaam geeft ze niet prijs, 'in die tijd kenden we elkaar ook alleen maar bij de voornaam') was één van hen.

KORRIE «In 1980 was ik punk: ik droeg legerkistjes en had kort, rechtopstaand haar in alle kleuren van de regenboog. Ik was lid van een beweging tegen kernenergie, en ik had net meegedaan aan een vierdaagse blokkade tegen de plaatsing van een centrale in Dodewaard. Achteraf zaten we met een hele groep op café, toen een vrouw kwam vragen of de meisjes van het gezelschap geen zin hadden om de volgende dag mee te gaan demonstreren tegen de opening van een non-stop pornobioscoop in Nijmegen, Le Paris.

»De volgende dag zijn we naar Nijmegen gereisd. We gooiden verfzakjes naar het gebouw en spoten antipornoleuzen op de muur, en we probeerden de voordeur dicht te maken met een ketting, maar dat lukte niet. Toen is de politie erbij gekomen: ik en tien andere vrouwen werden opgepakt en voor openbare geweldpleging in de bak gegooid.»

HUMO Hoe lang heeft u vastgezeten?

KORRIE «Vier dagen. Vier van ons werden heel snel weer vrijgelaten, omdat ze bekend waren bij de politie. Maar de rest wilde zijn naam niet prijsgeven en moest dus blijven. In Dodewaard hadden we dat zo afgesproken: geef nooit je naam als je wordt opgepakt, want dan weten ze bij het gerecht niet wat ze met je moeten. Op een heel kinderachtige manier hebben de politiemensen dan wel geprobeerd om ons onze namen te ontfutselen. Dan zeiden ze bijvoorbeeld iets als 'En jij was daar dus bij, hè Maria?' - 'Sorry hoor, maar zo heet ik niet' (lacht)

»Uiteindelijk hebben ze besloten om er toch maar een rechtszaak van te maken, ook al kenden ze onze namen niet. Daar zijn we met ons elven veroordeeld tot een boete van iets van een 600 gulden per persoon. We konden nog in hoger beroep gaan, maar dat hebben we niet gedaan.»

HUMO U bent nu bijna dertig jaar ouder en wijzer. Staat u nog altijd achter uw actie van toen?

KORRIE «Ja. Ik heb nooit gevonden dat ik iets fout gedaan heb. Ik vond porno vrouwonterend, en dat vind ik nog steeds. En een pornobioscoop die 24 uur per dag openbleef, dat vond ik al helemáál belachelijk: je kon daar gewoon tijdens je werkpauze binnenwandelen en een filmpje pakken! Tot '85 of '86 ben ik ook gewoon doorgegaan met actievoeren tegen pornozaken: dat ging van demonstraties met spandoeken tot het bespuiten van muren. En we hebben ook nog ooit een verfbommetje gegooid bij een arts die bekendstond als verkrachter. Maar een rechtszaak is er nooit meer van gekomen.»

HUMO Hebt u achteraf niet het gevoel dat uw acties zinloos zijn geweest? Tegenwoordig is porno altijd en overal beschikbaar.

KORRIE «Nou ja, als je het zo bekijkt is het misschien wel zinloos geweest. Want porno is tegenwoordig inderdaad overal. Wat je tegenwoordig ook allemaal niet op televisie ziet! 't Is op zich een goeie zaak dat meisjes zich nu weer vrouwelijk mogen kleden - in onze tijd was dat taboe - maar nu is het wel héél erg naar de andere kant uitgeslagen. Ik vind het gewoon onsmakelijk hoe meiden er tegenwoordig vaak bijlopen.

»Maar ik heb nooit het idee gehad dat ik met mijn acties porno de wereld uit kon krijgen, hoor. Ik vond gewoon dat ik er iets van moest zeggen, en dat ik een symbolische daad moest stellen. Daar sta ik nog altijd achter.»

HUMO Is Le Paris eigenlijk alsnog opengegaan?

KORRIE «Ja, maar vrij snel is hij ook weer gesloten. Uiteindelijk bleek er in Nijmegen dan toch niet zo'n dringende behoefte te zijn aan non-stopporno (lacht).»