Koppen XL: In het brein van een psychopaat

In 1990 werd Shawcross gearresteerd, en veroordeeld tot tweehonderd jaar opsluiting in een gevangenis in Fallsburg, New York, alwaar hij op 10 november vorig jaar op 63-jarige leeftijd overleed aan een hartstilstand. Zes dagen later zou hij rooms-katholiek gedoopt worden.

"Een moordenaar en een gentleman"

Arthur Shawcross (in 2007)« Mijn moordlust is begonnen toen ik soldaat was in Vietnam. Seek and destroy-missies, die deden we daar vaak: dan moest je alle leven vernietigen dat je tegenkwam - mannen, vrouwen, kinderen, varkens, kippen, alles. Na verloop van tijd begon ik er plezier in te scheppen.

» Je kunt begrijpen: toen ik van Vietnam terugkwam, had ik problemen om me aan te passen. Want het leger leerde je hoe je moest moorden, maar het leerde je niet hoe je weer moest stoppen. In 1972 heb ik dan een jongen vermoord (de tienjarige Jack Blake, red.). Ik ga daar niet om huilen - het is gewoon gebeurd. Ik ben er ook niet op uitgetrokken om hem te vermoorden. Ik zei hem nog: 'Ga naar huis'. 'Nee' zei hij, 'Ik blijf'. Toen werd ik kwaad, en heb ik één keer heel hard met mijn vuist op zijn keel geslagen. Zijn strottenhoofd was gebroken, en hij stierf ter plekke.

» Vier maanden later heb ik een jong meisje vermoord (Karen Ann Hill, acht jaar, red.), en daarvoor ben ik veroordeeld tot 25 jaar. Na vijftien jaar, in 1987, ben ik vrijgekomen, en ben ik in Rochester gaan wonen. Daar kende ik al snel zo'n tachtig à honderd prostituees. Op zekere dag vertelde eentje me dat veel van haar collega's met aids rondliepen, en ze gaf me zelfs namen. Ik werd kwaad. Welk recht hadden die grieten? Een hoer zijn, dat is één ding. Maar de straat doen terwijl je weet dat je de ziekte hebt - dat is pas echt verkeerd. En dus trok ik erop uit om hun het leven te benemen. De eerste heb ik van een brug gegooid (Dorothy Blackburn - gevonden op 15 maart '88), de tweede heb ik met een blok hout het hoofd ingeslagen (Anna Steffen, gevonden op 9 juli '88), de derde heb ik gewurgd op een parkeerplaats (Dorothy Keeler, gevonden op 29 juli '89).

» Iemand wurgen is nog niet zo gemakkelijk. Op tv en in films vallen ze na tien seconden al dood neer, maar zoiets is in het echt onmogelijk. De gemiddelde mens kan vier minuten zonder adem voor hij sterft, soms is het meer. Ik weet niet precies hoe lang ik mijn slachtoffers kneep, maar ik denk dat het soms wel tien minuten duurde voor ze de strijd opgaven.

» Ik ben niet altijd zo gewelddadig tegen vrouwen, hoor. Sommige behandel ik als vuil, maar ik heb geen probleem met vrouwen in het algemeen. In de regel ben ik voorkomend, vriendelijk, aangenaam in de omgang. Een perfecte gentleman.»