Ripley's Game

HUMO Is het waar dat u ook een tijdje voor de eerste film in de running bent geweest?

JOHN MALKOVICH «Nee, maar ik was wél geïnteresseerd om 'm te regisseren. Mijn productiehuis, Mr. Mud, heeft gehengeld naar de rechten van het eerste boek van Patricia Highsmith. Toen er moest worden geboden, hebben we helaas de duimen moeten leggen - tegen het geweld van de grote studio's kunnen we niet op.

»Ik ben altijd al gefascineerd geweest door de boeken van Highsmith. Ze zijn huiveringwekkend, maar ook razend grappig én interessant vanuit menselijk oogpunt - je krijgt een boeiende inkijk in de verwrongen psyche van een seriemoordenaar. Suspense van de bovenste plank.»

HUMO Uw vertolking van Tom Ripley als geraffineerde gentleman met een duistere, ronduit psychopathische kant is erg geloofwaardig. Bent u...

MALKOVICH (snel) «En nu wil jij natuurlijk weten of ik iets van mezelf in Ripley herken? Het antwoord is: nee! Ik heb in de verste verte niets met die kerel gemeen.»

HUMO Toch zien het publiek, de studio's en veel regisseurs u het liefst in dit soort rollen. Enig idee waarom?

MALKOVICH «Nee. Geen enkele van de personages die ik tot nog toe heb gespeeld, lijkt op de échte John Malkovich. Zelfs de man die ik in 'Being John Malkovich' speelde staat mijlenver van de man die hier tegenover jou zit. Nu, ik maak me daar niet druk over. Een imago is sowieso iets vluchtigs.

»Zelf zie ik mezelf veel meer als een soort, euh... infantiele aap. Vraag maar aan collega's met wie ik al films heb gedraaid: naast de set is dolle pret met deze jongen! Als ik bijvoorbeeld met Gérard Depardieu samenwerk, liggen het grootste deel van de tijd in een deuk van het lachen. Ter vermaak van de crew hebben hij en ik eens een gesmaakte komische act bedacht: ik speelde een aap, Gérard een gorilla.»

HUMO Ondanks zijn onmenselijke kantjes is Tom Ripley een erg populair personage. Hoe komt dat, denkt u?

MALKOVICH «Zou het niet kunnen dat we met z'n allen gewoon een heel klein beetje jaloers zijn op Ripley? Hij gaat altijd recht op zijn doel af, en dat doel is altijd hetzelfde - zijn eigenbelang. Bovendien heeft hij geen last van een geweten: als dat eigenbelang in het gedrang komt, grijpt hij in, desnoods met brutaal geweld.

»Dat je met Ripley sympathiseert ligt natuurlijk ook aan het talent van Highsmith. In haar boek 'Plotting and Writing Suspense Fiction' heeft ze ooit een tipje van de sluier opgelicht: je kan de meest afgrijselijke moordenaars sympathiek maken door ze menselijke en aangename eigenschappen te geven, zoals een muzikaal talent. Geniaal, maar ook een verontrustende gedachte: iemand kan wegkomen met moord, zolang-ie maar een goede soufflé kan maken (lacht).

»Ik ben blij dat 'Ripley's Game' niet al te serieus is. Toen ik het scenario in handen kreeg, bleek dat er van de humor uit de boeken niet veel was overgebleven. Ik wist: er komt geen hond naar deze film kijken als we daar tijdens de opnamen geen mouw aan passen. En zo geschiedde. Zoals in de scène met die moordpartij op de trein: Ripley wurgt zonder te verpinken drie kerels en hij schiet er nog een vierde door het hoofd, alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Maar als hij dan merkt dat hij de hele tijd sigaretten heeft zitten roken in een niet-rokerscoupé, is hij beschaamd en gechoqueerd: 'Zo onbeleefd van me!' Om je te bescheuren, toch?»