- 'La tourneuse des pages' was een echte hit: hebt u daar een verklaring voor?
"Rancühne op de bühne"
Denis Dercourt «Het was in elk geval mijn bedoeling. Gewoon omdat ik van populaire cinema houd. Als ik terugdenk aan de films waar ik als jongen plezier aan beleefde, dan zijn dat niet de meesterwerken van Tarkovsky, hè: het zijn de commerciële kaskrakers, met de grote namen. En ik wilde ook graag het thema wraak in mijn film: ik heb het scenario geschreven in Japan, en daar draait ongeveer élk toneelstuk rond wraak (lacht). Blijkbaar slaat dat thema ook bij ons aan.»
- De film is zo behéérst. Alsof u het scenario wiskundig in elkaar hebt gestoken.
Dercourt «Het tegendeel is waar! Ik schrijf zonder te weten waar ik heen ga. Mensen zeggen me dat ik een goeie psycholoog ben, maar dat ligt niet aan mij: ik laat mijn scenario's nalezen door een vriend wiens vader psychiater is (lacht). Ik zeg ook altijd tegen mijn acteurs dat ze van mij geen psychologische aanwijzingen moeten verwachten: ze moeten gewoon acteren wat er staat, naar best vermogen.
»Maar als ik aan het regisseren ben, ben ik wél zeer beheerst. Déborah François is een tijgerin, een zeer fysiek type. In Frankrijk houden we wel van dat hysterische, maar ik zeg altijd tegen mijn actrices: minder! Minder! En als ik aanwijzingen geef, zijn ze inderdaad bijna wiskundig: vijf procent sneller! Of: vijf procent trager! Dat is door mijn achtergrond als muzikant, denk ik. Tempo is alles: spanning opbouwen tot een climax, en daarna weer afbouwen. Net zoals bij een symfonie.»
- Deborah François had nog maar één film op haar actief vóór 'La tourneuse' - 'L'enfant' van de broers Dardenne. Was dat geen gok?
Dercourt «Nee: ik had meteen gezien dat ze een natuurtalent was. Nog maar achttien was ze tijdens de opnamen. Ik heb op het conservatorium al wel eens wonderkinderen gezien, maar ik heb nog nooit een actrice ontmoet die zo gedreven en overtuigend is.»
- U bent zelf muzikant en leraar altviool: wat vinden uw collega's van de manier waarop u hen in uw films afschildert, als en stelletje obsessievelingen?
Dercourt «'t Hangt ervan af. De komedie 'Les cachetonneurs' vonden ze leuk, die ging over een stelletje ploeterende freelancemuzikanten. Maar 'Mes enfants ne sont pas comme les autres' vonden ze minder. Een plot over een vader die zijn twee kinderen onder druk zet om topmuzikanten te worden: blijkbaar is dat voor veel echte muzikanten net iets te pijnlijk.»
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook