
'Ik begon aan 'Garden State' te schrijven toen ik merkte dat er geen enkele film over hedendaagse twintigers bestond die niet óf debiel óf silly óf scatologisch was,' vertelde Braff ooit, en dat bleek een ronduit prima idee: de film bracht alleen al aan de Amerikaanse kassa's het tienvoudige van zijn budget op, en de prima (ook al door Brach samengestelde) soundtrack met Coldplay en The Shins haalde vlotjes goud.
"Twintigers: hoe lang nog?"
- En dat allemaal door gewoon je eigen leven op te schrijven?
Zach Braff
«Mijn personage is voor een groot deel autobiografisch, ja. Oké, ik heb niet de helft van mijn leven in een drugswaas doorgebracht en ik kan prima met mijn ouders overweg, maar wat je in de film ziet is wél wat ik emotioneel doormaakte toen ik naar LA verhuisde, en me daar heel depressief en eenzaam voelde. Ik zeg altijd dat je tussen je tiende en je twintigste de puberteit van je lichaam meemaakt, en in de tien jaar daarna de puberteit van je brein. En precies daar gaat 'Garden State' over: een stel twentysomethings die door hun mentale puberteit heen moeten. Het grootste deel van die jaren was ik compleet verloren.»- Naar het schijnt ben je in die periode - zoals ongeveer elke Hollywoodacteur - nog kelner geweest.
Braff
«Ja, in Beverly Hills. Op vrijdagavond kwamen al die Hollywoodfiguren met hun kop vol coke langs - geen probleem, alleen bléven ze maar vragen naar gerechten die we niet serveerden (lacht).»Het gebeurde ook geregeld dat er zo'n meisje binnenkwam dat aandachtig de drankenkaart overliep en dan vroeg: 'Wat drinkt Leonardo DiCaprio?' In dat geval koos ik er het duurste drankje uit en zei ik zo achteloos mogelijk: 'Leo? Die is gewoon verzot op onze Mai Tai!' Geloof me: véél dialogen uit die periode hebben mijn film gehaald.»
- Je kunt er nu blijkbaar om lachen, maar in de film is jouw personage bij het begin wél in een erg trieste situatie beland: 't is gewoon zo'n Hollywood-wannabe aan de lithium.
Braff
«Ja. Het personage van Natalie Portman is net wat hij nodig heeft: she rattles him. Ze maakt hem duidelijk dat het leven voorbij vlíégt, en dat het zijne al minstens één vierde ver is. En dat hij er dus maar beter van kan beginnen te genieten, omdat hij anders alles dreigt te missen.»- Natalie speelt zo'n echt moederlijk type. Denk je dat een man in een vrouw altijd zijn eigen moeder zoekt?
Braff
«O ja. Niks zo sexy als een vrouw die je warme soep brengt wanneer je ziek in bed ligt, vind ik.»- Ook namens Zuster Angèle van de Sint-Dymphnakliniek: welbedankt!




























![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)


0 reacties
reageer ookReageer ook