Babel

'Babel' is de derde film van het gevierde duo Alejandro Gonzáles Iñárritu (regie) en Guillermo Arriaga (scenario), en zoals we van hen gewend zijn (zie 'Amores Perros' en '21 Grams') knopen ze meerdere verhaallijnen door mekaar: een doofstom Japans meisje tracht op haar eigen manier de zelfmoord van haar moeder te verwerken; een Mexicaanse kinderoppas die illegaal in de VS verblijft krijgt het aan de stok met de Amerikaanse grenspolitie; en een Amerikaanse vrouw (Cate Blanchett) die met haar echtgenoot (Pitt) de woestijn doorkruist, wordt per ongeluk neergekogeld door twee berberkinderen die het geweer van hun vader uitproberen. Nazi's komen helaas niet in het stuk voor.

Brad Pitt «De opnamen van 'Babel' waren slopend, man. Voor het eerst in mijn carrière diende ik pure hulpeloosheid te vertolken - iets wat het grote publiek niet van mij gewend is. Ik moest mezelf in de gemoedstoestand onderdompelen van een man die niet weet of zijn vrouw gaat sterven. Zwaar! Ik ben uiteindelijk zó diep in mijn rol opgegaan dat ik op bepaalde momenten echt pure paniek door mijn bloedstroom voelde golven: 'Gaat ze het halen? Of net niet? Waar moet ik hulp zoeken? Wat moet ik tegen de kinderen zeggen?' Het hoogtepunt was de allerlaatste scène, wanneer je mij naar mijn kinderen ziet telefoneren. De ontlading, de emoties die ineens naar boven komen... 't Was een ongelooflijk intens moment - zowel voor mij als voor de crew.»

- 'Babel' laat vermoeden dat je je carrière een meer serieuze draai wil geven.

Pitt «Dat klopt. Het pad dat ik in de toekomst wil bewandelen wordt steeds duidelijker. Nu ik mezelf niet langer hoef te bewijzen, kan ik me beter focussen op wat ik écht wil. En mijn focus ligt op goeie, volwassen cinema - niet langer op inhoudsloze spelletjes.»

- Stel dat je zelf een filmcriticus zou zijn. Hoe zou je 'Inglourious Basterds' beoordelen?

Pitt «Als pure fun! Alle acteurs zijn fenomenaal - maar toch vooral die Christoph Waltz. Ik wist niet dat ze in Duitsland zulke fantastische acteurs hadden! Echt, ik ben enorm gelukkig met het eindresultaat.»

- En is Angelina het daar mee eens?

Pitt «Ik denk het wel. Tijdens de wereldpremière zaten we naast mekaar, en ik heb haar vaak horen lachen.»

- Hoe ben je eigenlijk bij 'Inglourious Basterds' betrokken geraakt?

Pitt «Quentin is vorig jaar in augustus bij me komen langswippen in Frankrijk, met het script onder zijn arm. We hebben de hele avond zitten zwetsen en over de plot zitten te discussiëren. Daarna is het gesprek afgedwaald naar de cinema in het algemeen, en vervolgens hebben we onszelf verloren in de drank. Het enige wat ik me voorts nog kan herinneren, is dat ik de volgende ochtend vijf lege flessen rode wijn op de vloer heb gevonden. Vijf! Ergens in de loop van de avond moet ik Quentin mijn jawoord hebben gegeven, want zes weken later stond ik op een set in Berlijn en vond ik mezelf terug in het uniform van een man genaamd Aldo Raine (lacht).»

- En viel Tarantino mee?

Pitt «Ja. Hij is één van de beste cineasten met wie ik ooit heb gewerkt. Hij ademt, drinkt en eet cinema - de liefde voor het medium brándt uit zijn poriën. Je wordt vanzelf aangestoken door zijn enthousiasme. Ik denk wel dat je aan de film kan zien dat we ons allemaal te pletter hebben geamuseerd.»

- Konden de nazi's en de basterds goed opschieten met elkaar tijdens de lunchpauze?

Pitt «O, Quentin zorgde voor een fantastische atmosfeer op de set. Iedereen behandelde mekaar heel respectvol. Of net heel respectlóós, dat hing een beetje af van het uur van de dag (lacht).»

- Je staat intussen al twintig jaar in het vak. Wat was eigenlijk de film die je heeft doen inzien dat je acteur wilde worden?

Pitt «'Saturday Night Fever'. Ik was gek op die film - maar het waren niet de foute outfits en de danspasjes die me in verrukking brachten, veeleer het idee dat mensen op die manier konden léven - in de grootstad, jagend op dromen, het merg uit het leven zuigend. Ik kende alleen maar mijn eigen kleine hoekje van de wereld - Oklahoma en Missouri. Ineens besefte ik dat er daarbuiten een hele wéreld vibreerde.

»Enkele jaren later heb ik dan beslist om naar Los Angeles te trekken.»

- Jij en Angelina brengen de laatste jaren opvallend veel tijd in het Zuiden van Frankrijk door.

Pitt «We zijn net zigeuners, we zwerven voortdurend rond. Het is van moeten: de paparazzi drijven ons de steden uit. Ik wil echt niet klinken als een ouwe zeur, maar die jakhalzen jagen ons voortdurend op en vallen onze kinderen lastig. Angie en ik zijn het intussen wel gewend, maar onze kinderen weten nog niet hoe ze daarmee om moeten gaan.

»In Frankrijk laten ze ons doorgaans net wat meer met rust. We hebben er een leuk, groot huis gevonden, het eten is geweldig, de cultuur is prachtig, en de mensen hebben er nog respect voor mekaar. We voelen ons minder belaagd.»

- Wat is je belangrijkste bezit?

Pitt «Mijn gezin. En mijn motorfietsen.»

- Heb je in je leven ooit een keuze gemaakt waarvan je achteraf dacht: 'Wat heb ik gedaan! Domoor! Domoor!'

Pitt «Ja: Angelina (lacht).»