Getting On

Dat fysieke en vooral mentale aftakeling wel degelijk grappig en ontroerend kunnen zijn, weet Brand trouwens uit eigen ervaring.

Jo Brand «Je zou het misschien niet zeggen, maar ik ben zowat mijn hele leven met geestesziekte geconfronteerd geweest: mijn moeder was een maatschappelijk assistente in de psychiatrie, mijn echtgenoot is psychiatrisch verpleger en ik heb zelf ook tien jaar in de psychiatrie gewerkt. Wij kregen indertijd wel de zwaarste gevallen, ook mensen die gemóórd hadden, onder onze hoede. Heel beangstigend om met zulke criminelen te werken. Ik ben helemaal geen koelbloedig type, maar ik kon wel heel goed doen alsof en daar heb ik als stand-upper ook mijn voordeel mee gedaan. Je moet er op zo'n podium vooral uítzien alsof je je niet van de wijs zult laten brengen door de eerste de beste heckler. Ook al heb je - zoals ik in het begin - zeven pinten moeten drinken vooraleer je het podium op durfde.»

- Maar dankzij die carrièreswitch beweeg je je nu wel in vrolijker gezelschap.

Brand «Niet per definitie: je zou ervan versteld staan hoe frequent depressie voorkomt bij komieken: Stephen Fry, Hugh Laurie, Ruby Wax, Paul Merton... Comedians zijn sowieso altijd buitenbeentjes.»

- Iets anders: we krijgen soms de indruk dat jij de huiskomiek van de BBC bent geworden.

Brand «Ja, hé? Het lijkt wel alsof ik sinds mijn passage bij Trinny en Suzannah (de doorgaans verfomfaaid uitziende Brand werd door het duo gerestyled in het programma 'What Not To Wear', red.) meer employable ben geworden. Blijkbaar hadden een boel tv-bonzen toen pas door dat ik geen mannenhatende helleveeg van een lesbienne was. Terwijl ik juist van mannen hou! Doorgaans zijn ze erg vermakelijk, en ze hebben wel tekortkomingen, maar echt niks waarvoor ik ze de testikels zou afbijten. Erewoord!»