Meneer Doktoor [RECHTZETTING]

RECHTZETTING: in het artikel dat in Humo 3606 werd afgedrukt staat verkeerdelijk dat Peter Vandekerckhove de serie 'Moeder waarom leven wij?' regisseerde; hij schreef echter het scenario voor de tv-serie. Vandekerckhove was wel regisseur van de docu-serie 'Meneer Doktoor'.

Hoedanook, hoofdpijn is deze keer geen excuus om niet te kijken! Humo sprak met drie artsen uit de serie. De eerste consultatie vindt plaats bij dokter Etienne Van Moen (81), huisarts in Roeselare van 1956 tot 1999.

Etienne Van Moen «Tijdens mijn studie geneeskunde kreeg ik economie van Fernand Collin, de grote baas van de Kredietbank. Hij zag talent in mij en zei: 'Studeer economie en ik zal maken dat gij aan de top van de bank komt.' Ik Heb andere gedachten, heb ik gezegd, ik ga liever voor doktoor. En dan moet ge weten dat mijn vader bankier was in Kortrijk! Dié was viesgezind, die had ook liever een bankier dan een dokter gehad.

»Ik ben wel vreselijk begonnen. Ik heb een halfjaar stage gedaan in het sanatorium van Sijsele. Allemaal vrouwen daar en allemaal hadden ze tuberculose. Ik heb er veel zien sterven! Ik herinner mij een jonge vrouw, ze was achtentwintig, ze stierf en ze had vier kindjes. Ik zie ze nog met rode rooskes bij dat sterfbed staan, dat was aandoenlijk, die kindjes en die jonge vader. TBC, dat was hét drama van de jaren vijftig. En die oudere dokters lieten mij - de jonge stagiair - het gevaarlijke werk doen: onderzoekt gij de patiënten! Die hoestten in mijn gezicht en soms kwamen er stukjes long mee, die zagen eruit als restjes plattekaas. Ik ga het ook krijgen, dacht ik, maar ik heb het niet gehad.

»'s Avonds moest ik soms nog longen gaan uitnemen in het dodenhuisje. Dat lag verderop in een bos, en ik moest daarheen in het donker, met een kolossale non en met een lantaarn. De bedoeling was dat wij zo'n lijk opensneden en de longen eruit haalden voor wetenschappelijk onderzoek. Maar zuster, zei ik, dat heb ik nog nooit gedaan. Ze bekijkt me: ik ga het u één keer tonen, daarna is het aan u. En ze smijt dat lichaam open, ze breekt die ribben, ze haalt die longen eruit en ze naait die borst weer dicht. En daarna kwam er een verpleegster die de vrouw weer moest aankleden 'want de familie mocht van niks weten'. Dat heb ik dikwijls moeten doen, terwijl die non de lantaarn ophield. Stonden we daar kou te lijden in die morgue, 't was putteke winter, en dat was een gruwelijke arbeid, ik hoor die ribben nog kraken. Ja, Sijsele, dat blijft me bij!

Lees de volledige artikelreeks in Humo (deel 2 verschijnt in Humo 3507 van 20 oktober).