Belpop: Roland

ROLAND VAN CAMPENHOUT «Als Andy Warhol zijn schilderijen pop zijn, ben ik ook pop. Maar als ze met pop de eerste tien plaatsen in de hitparade bedoelen, ben ik er niet bij. En gelukkig maar!»

"Zandbakblues"

HUMO Je hebt bij mijn weten welgeteld één popplaat gemaakt: '79 Centimeters per Second' uit 1985, waarop hitjes als 'Fish on the Hook' en 'Cruisin' Down on Mainstreet' stonden.

ROLAND «Klopt. Mijn vertrekpunt toen was eigenlijk Dave Edmunds (bekend van de hit 'I Hear You Knocking', red.). Maar we zijn met iets totaal anders buitengekomen. Ik heb absoluut geen spijt van die periode, en nummers als 'Cruisin' Down on Mainstreet' speel ik nog altijd graag: 't zit blijkbaar nog altijd in het collectieve geheugen van de mensen. Voor de kenners zal die plaat wel geen rootsmuziek zijn, maar al die vakjes: ik lach daarmee. Roots: ochgottekestoch, zijn dat geen wortels en rammenas en van die dingen?

»Op mij hebben ze met een grote, zware stempel het label 'bluesmuzikant' geplakt, en ik ben daar niet honderd procent tevreden mee. Oké, je kan de blues niet wegdenken uit wat ik doe, maar de helft van Elvis' muziek bestond óók uit blues. En als ik naar Beethoven of Mahler luister, hoor ik daar óók de blues in. Ik ken maar twee soorten muziek: muziek die mij verveelt en muziek waar ik kippenvel van krijg.»

HUMO Je hebt met compleet uiteenlopende figuren gewerkt, van Walter De Buck tot Admiral Freebee, van Rory Gallagher tot Wannes Van de Velde, en van Miek en Roel tot Arno. Zie jij zelf iets gemeenschappelijks in al die namen?

ROLAND «Neen. Je mag de namen Miek en Roel en Arno eigenlijk helemaal niet in één adem uitspreken, want dan vallen je tanden uit (lacht).

»Ik ben begonnen in de skifflemuziek, en via Miek en Roel kwam ik in de - opgelet: nog zo'n label! - kleinkunst terecht: spelen voor het Willemsfonds en het Davidsfonds en zo. Opeens kon ik drie, vier avonden per week optreden. Het was bijna een vaste job, wat niet slecht was voor een oude beatnik als ik. Maar ik blijf graag nieuwe dingen doen. Stel je voor dat ik, zoals sommige groepen, jarenlang dezelfde setlist zou spelen: dan kan je maar beter vrijwillig in de gevangenis gaan zitten! Optreden is voor mij: springen zonder parachute, en zien waar je terechtkomt. Ik hou van die spanning, zelfs al valt het soms tegen. Op een podium staan, da's als kinderen samen in de zandbak spelen. Wie daar anders over denkt, hoeft mij niet op te bellen!»