Hoge bomen: boomhakker Ghislain Libart

MANU RICHE «Ik ben hem op het spoor gekomen via een handelaar in spaanplaten. De houthandel leek me al een rare business, en Ghislain Libart was mij helemáál onbekend. Maar bij onze eerste ontmoeting - in een bos in Duitsland waar hij douglassparren aan het verkopen was aan Chinezen - was mijn interesse meteen gewekt.

»Libart komt uit een vrij arme familie uit de buurt van Houffalize. Op zijn veertiende is hij met zijn vader en broers als boomhakker begonnen, en tegenwoordig vliegt hij als een echte avonturier de wereld rond. We hebben hem gevolgd van begin 2008 tot augustus 2009: in Egypte, in de Landes, in China... Hij is bijna nooit thuis.»

HUMO Eén ding werd me bij het bekijken van het portret niet duidelijk: is Libart steenrijk of moddert hij maar wat aan?

RICHE «Het gaat op en neer. Toen we begonnen te filmen, had hij twee Mercedessen, op het eind alleen nog maar een Golfje. Maar eigenlijk raakt hem dat niet. Het gaat hem niet zozeer om het geld, maar om het ondernemen zelf. Daardoor was het ook een plezier om hem te volgen. Al mijn andere films gaan over mensen die constant bezig zijn met strategie, maar Libart hééft helemaal geen strategie: hij wil gewoon met dat hout bezig zijn, dag en nacht. Zijn eerste huwelijk is er zelfs aan kapotgegaan. Nu heeft hij een vriendin uit Madagascar. Daar is blijkbaar versteend hout te vinden waar een aardige stuiver aan te verdienen valt, dus dat wil hij nu ook gaan exporteren.»

HUMO Naar zijn tonnetje te oordelen is Libart een bon vivant. Aan het eind van de film zie je hem - na een gedenkwaardige Chinese zakenlunch - zowaar naar buiten waggelen.

RICHE (lacht) «Hij was stomdronken, ja. Door zo vaak naar China te gaan, is hij een halve Chinees geworden - we hebben er zelfs aan gedacht om de titel van het portret te veranderen in 'De mandarijn'. Voor hem én voor ons heeft de sake rijkelijk gevloeid. En zoals hij zelf zegt: 'Ik zeg nooit nee.'»

HUMO Net als de Chinezen!

• Klara.be: Manu Riche