Meneer doktoor

Peter Vandekerckhove «Als je mij vijf jaar geleden had gezegd dat er zoveel volk naar zou kijken, had ik geantwoord: 'No fucking way!' Maar sindsdien heb ik het boek 'Meneer Doktoor' uitgebracht (bij Roularta, red.) en heb ik in heel Vlaanderen ongelooflijk veel lezingen gegeven. Ik wist dat het onderwerp enorm leefde.»

Vandekerckhove «Mijn doel was iets te vertellen over het Vlaanderen van de jaren veertig en vijftig, en dan moet je zoeken naar de juiste insteek. Zo kwam ik als vanzelf bij meneer doktoor terecht. Meneer de notaris was niet zo bereikbaar voor de gewone mensen. Meneer pastoor wél, maar tegen hem kon je dan weer liegen. Een schuinsmarcheerder die met de gevolgen van zijn daad bij de dokter aankwam, kon dat niet, hè.

»Daar komt nog eens bij dat de vertrouwensband tussen dokter en patiënt gigantisch was. De dokter ging nog overal op huisbezoek: hij zag hoe het zat met de hygiëne, maar ook met de relaties in een gezin. Aan de andere kant deinsden de mensen er niet voor terug hem 's nachts uit zijn bed te halen. Hij was ook de enige intellectueel met wie ze in contact kwamen, de enige die ze de wereld een beetje kon uitleggen - televisie was er niet, radio was zeldzaam, en lang niet iedereen had een krant.»

Vandekerckhove «Dat is niks, hè. De maatschappij is waanzinnig vlug veranderd. In de aflevering van vanavond gaat het bijvoorbeeld over seksualiteit. Ik geef op Sint-Lukas les aan twintigjarigen, en die schrokken toen ze dat zagen: 'Huh, was dat het seksleven van mijn oma? Was dát de situatie van homo's? Stond de psychiatrie nog maar zover?'»

Vandekerckhove «Ongetwijfeld. Ik ben nu 45, en als ik mij mijn grootvader herinner - iemand van de 'Meneer Doktoor'-generatie - ging het steevast van: 'Manneke, niet flauw doen, hè.' De pijngrens? Dáár gingen we toch niet over zeiken, zeker? (lacht)»

HUMO Artsen die zonder verdoving tanden trekken of kinderen ter ontluizing door DDT-wolken sturen: voor ons komt dat bijna komisch over.

Vandekerckhove «Mij valt bij dat soort scènes vooral op dat iedereen een kind van zijn tijd is. Wij lachen ons nu wel te pletter met onze voorouders, maar wees gerust: onze tijd komt nog. Over vijftig jaar lachen ze zich ongetwijfeld te pletter met óns.»