Stephen Fry in America

STEPHEN FRY «Op mijn tiende vertelde mijn moeder me dat mijn vader midden jaren vijftig een functie aan de Princeton University had afgewezen, voornamelijk omdat hij niet zeker was of hij zijn kinderen wel Amerikanen wilde zien worden. Sindsdien speculeer ik wel eens over wat voor iemand ik zou zijn geworden als ik in New Jersey was geboren. Zou de Amerikaanse Stephen, die ik overigens Steve noem, op zijn negentiende aan een overdosis zijn gestorven? Zou hij een modelburger zijn geworden? Zou hij zoveel van baseball houden als ik van cricket?»

- Was dat niet vermoeiend, alle vijftig staten van Amerika bezoeken?

FRY «Nee hoor, dat was geen enkel probleem. Alleen afspraken maken was soms lastig. Dat had alles te maken met de erfenis van Sacha Baron Cohen: veel Amerikanen vreesden dat ik een Britse variant op Borat was die hen eventjes fijn in de maling kwam nemen.

»Dat was nu juist één van de grootste redenen om deze serie te maken: voor één keer wilde ik eens níét lachen met de veronderstelde domheid van de Amerikanen, en met hun religieuze fanatici en wapengekken en wat al niet. Te gemakkelijk, vind ik, en bovendien al talloze keren gedaan. Daarbij zijn Amerikanen helemaal geen domoren die nog nooit een boek hebben gelezen, geen ironie kennen en nimmer ergens over hebben nagedacht, hoezeer wij ontwikkelde en verfijnde Europese cultuurdragers dat ook mogen denken. In de regel zijn Amerikanen beleefd, vriendelijk, charmant en eerbaar, en in het geheel niet dom.»

- Nu u ze alle vijftig bezocht heeft: wat is uw favoriete Amerikaanse staat?

FRY «Ik zal je zeggen wat mijn favoriete Amerikaanse stad is: San Francisco, simpelweg omdat het zo mooi is. Het wordt vaak de meest Europese stad van Amerika genoemd, maar enkel door Europeanen die hun liefde voor de stad willen rechtvaardigen.

»Mijn minst favoriete Amerikaanse stad is dan weer Miami. Een regelrecht schijthol, verstoken van alle charme, en volgebouwd met wanstaltige betonnen gedrochten. Miami Beach is misschien nét dat tikje minder afgrijselijk dan Miami zelf, maar het viel me wel tegen dat de zogenaamd mooie mensen van Miami Beach er in het echt foeilelijk uitzagen. Ik vond ze nog lelijker dan ik mezelf vind. En dat zegt wat.»