© Koen Bauters
MANU RICHE «'t Was Renaat (Lambeets, cameraman, red.) die met het idee kwam om een film over Tom te draaien - ze zijn vrienden. Ik zag het meteen zitten, omdat het voor mij nieuw was om een rockgroep te volgen, de grootste rockgroep van België dan nog. Het boeide me ook dat 'Pocket Revolution' toen net uit was, en dat Tom hoopte en verwachtte dat het de grote doorbraakplaat ging worden, in Europa en ook in de States.»
HUMO In de States werd het dat alvast niet.
RICHE «Nee, maar in Frankrijk speelden ze in L'Olympia en stonden ze op de cover van Les Inrockuptibles - zo'n beetje het equivalent van bij ons op de cover van Humo staan.»
HUMO Had Tom geen bezwaren bij de pijnlijke scène waarin dEUS voor hooguit twintig geïnteresseerde Amerikanen staat te spelen?
RICHE «Er is discussie geweest over twee scènes. Eén: Toms ernstige gesprek met (dEUS-bassist) Alan Gevaert, die op dat moment zwaar verslaafd was. Tom wilde niet dat dat in de film bleef, maar na overleg hebben we die scène uiteindelijk toch kunnen behouden. Twee: de States. De concerten ginder liepen inderdaad niet helemaal zoals verhoopt, en hij vond dat dat iets te expliciet aan bod kwam. Dat gedeelte hebben we dus licht afgezwakt in de montage.
»We mochten wél alles filmen. Zelfs die stevige woordenwisseling met zijn moeder en zijn zus in het begin. Het ging mij niet om die woordenwisseling op zich; ik wilde tonen wat voor relatie hij met zijn familieleden heeft. Toms vader overleed toen hij veertien of vijftien was, en je ziet dat hij toch een beetje de vaderrol heeft overgenomen, zowel tegenover zijn moeder als tegenover zijn zus.»
HUMO Buiten die ene scène komt de kijker weinig te weten over Barmans privéleven.
RICHE «Da's een constante in mijn documentaires: ik ga niet wroeten in privélevens, omdat het me maar matig interesseert. Was er tijdens die periode een vrouw in Toms leven getreden, dan zou ik dat wel gevolgd hebben. Maar dat was dus niet het geval.»
HUMO Wat vindt de geportretteerde zelf van de film?
RICHE «Hmmm... (lachje) Ik denk toch dat hij er een beetje gewrongen mee zit. Hij vindt het goed, maar bij momenten stelt hij zich de vraag: 'Ben ik dan écht zo'n restless soul, 24 uur op 24?' Ik denk van wel, dat moge duidelijk zijn. Laat ik het zo uitdrukken: Tom zoekt rust in zijn rusteloosheid, maar die rust vindt hij nooit.»
0 reacties
reageer ookReageer ook