Oud België

De reeks speelt zich af in de jaren zeventig: een periode waarin de economie ook al sputterde, en tevens het tijdsgewrocht waarin het idee voor 'Oud België' naar verluidt voor het eerst de kop opstak, of het zal toch niet veel schelen.

Peter Van den Begin (co-scenarist en Marcel in de serie) «Het gaat inderdaad al héél lang mee. Ik geloof dat ik het zelfs al vermeld heb in een Humo-interview van vijftien, twintig jaar geleden. Ik voelde altijd al dat er heel veel te doen valt met het gegeven van het verdwijnende revuetheater. Maar nu is het dus klaar: de laatste noot is ingespeeld, het laatste beeld gelogd, we kunnen er niets meer aan veranderen.

»Het is soms moeilijk, als iemand er ons naar vraagt, niet meteen uit te barsten in een jubelend: 'Het is fan-tas-tisch!' Maar ik hou me in, want eigen lof stinkt.»

HUMO De reeks drijft voor een groot stuk op jeugdherinneringen van jou.

Van den Begin «Welja, net als Willy in de reeks was mijn vader een kleine zelfstandige met een bloemenwinkel en on the side trad hij op in revuetheater Oud België. Hij was er destijds terechtgekomen om iemand te vervangen die ziek was, maar hij is gebleven en werd uiteindelijk deel van het kleine, vaste ensemble. Zelf ben ik, vanaf het moment dat ik kon stappen, elke week gaan kijken met mijn moeder; een beetje zoals de kleine Eddy in de reeks. Ik ben er opgegroeid, zeg maar, en het was mij toen al duidelijk dat ik later óók zoiets wilde doen.»

HUMO Je personage, de grote ster Marcel, vertoont gelijkenissen met ene Gaston Berghmans. Was Gaston destijds ook zo'n ladies man als Marcel?

Van den Begin «Eigenlijk is mijn personage een mikmak van verschillende figuren. Aan de ene kant inderdaad Gaston, maar anderzijds is hij ook de orkestleider en dat is dan weer een stukje Leo Martin. En wat dat ladies man-aspect betreft: ik was in die tijd natuurlijk nog maar een kind, maar zelfs toen al merkte ik dat er wel degelijk een soort erotiek in de lucht hing. Die mooie kostuums, de meisjes van het ballet, het erotiserende effect van succes: ja, ik mag wel zeggen dat men zich dat liet welgevallen.

»Maar nu lijkt het alsof de hele reeks autobiografisch is. Dat klopt niet: er zitten evenveel zaken in die gewoon verzonnen zijn. Het is geen documentaire, en geen enkel personage valt één op één samen met iemand die destijds écht bij het theater betrokken was. 't Blijft fictie, hoor.

»Mijn herinneringen zitten vooral in de details. Neem nu de openingsscène van de eerste aflevering: Eddy krijgt van zijn moeder te horen dat hij 'zijn grenadine moet opdrinken'. Dat is niet toevallig, want werkelijk élke keer dat ik destijds in dat theater kwam, dronk ik een grenadine, gewoon, omdat dat nu eenmaal het goedkoopste drankje was. Dat soort details kruiden de hele reeks.»

HUMO Ware het trouwens niet logischer geweest als Peter Willy had gespeeld, het personage dat op zijn vader is gebaseerd?

Stany Crets (co-scenarist en Willy in de serie) «Meer mensen hebben dat gezegd, maar - behalve misschien op een kort, onbewaakt moment - zelf hebben we dat nooit overwogen. Peter zei al in het begin: 'Speel jij maar de vader.' En ik moet zeggen: ik vond het een éér om dat te mogen doen. En eigenlijk bén ik ook een beetje een vaderfiguur in zijn leven (lacht).

»In wezen is 'Oud België' een timewarp naar iéders jeugd. Het gaat over opgroeien en volwassen worden tussen personen van wie je aandacht wilt. Over de kleine shocks die je voelt als je ontdekt dat het leven toch niet zo zwart-wit is als je altijd gedacht hebt.»

HUMO Zoals kleine Eddy, wiens blinde adoratie voor de blitse Marcel gaandeweg afneemt?

Crets «Ja. Ieder kind heeft helden. Iedereen denkt dat zijn oma honderd jaar zal worden en dat de plezantste nonkel van de familie effectief een grote meneer is. Maar op een dag komen er barsten in dat beeld, en besef je dat die oersterke oma eigenlijk een ziek madammeke is dat weldra zal sterven, en dat die nonkel zo vrolijk is omdat hij gewoon te veel drinkt. Daar gaat het ook over in 'Oud België': wakker worden in je eigen leven.»