Lang niet slecht voor een zoon van een rechter die op z'n zestiende de schoolbanken voor bekeken hield om boven een typemachine te gaan zwoegen als beginnend auteur. Zou het beroep van zijn vader aan de basis gelegen hebben van zijn talent voor bloeddoorlopen krimi?
Henning Mankell «Dat denk ik niet. Tijdens de tien jaar dat mijn vader rechter was, was er welgeteld één moordzaak in Sveg: de boswachter, een geletterde maar eenvoudige man, had de uitbater van het lokale winkeltje - intens gehaat door het hele dorp - vermoord. Mijn vader gaf hem de lichtst mogelijke straf: zes jaar, als ik me niet vergis.»
- Was u meteen te vinden voor de Britse remake van de tv-serie?
Mankell «Ja. Na vijftien seconden had ik al in de gaten dat die mannen op de juiste weg zaten. En daarmee bedoel ik niet dat ze het Zweedse origineel kopieerden: ze gaven er een geheel eigen draai aan, en dat vond ik net goed.
»Beide series worden wel in Ystad gefilmd. Dat zijn veel Wallanders voor één stadje - het kan haast niet anders dan dat ze elkaar nog tegen het lijf zullen lopen.»
- Moet leuk zijn voor de toeristen die speciaal naar het plaatsje afzakken om er de Kurt Wallander-wandeltoer te doen. Hebt u een verklaring voor het enorme succes?
Mankell «Nee. Maar ik ben er wel van geschrokken. Twaalf jaar geleden was er in Zweden een referendum waarin aan het volk werd gevraagd: treden we toe tot de Europese Unie, ja of nee? Op straat in Stockholm kwam er een man naar me toe: 'Excuseer, meneer Mankell, zou u mij kunnen zeggen of meneer Wallander voor of tegen de EU is?'
»Toen pas begreep ik dat de lezers hem als een echte, levende mens zagen. Hij is zoals u en ik, en geen held zoals James Bond. Misschien maakt die herkenning hem zo populair.»
- Even voor de goeie orde: zou Wallander voor of tegen de EU zijn?
Mankell «Ik denk dat hij net het tegenovergestelde van mij had gedaan in dat referendum: hij zou voor gestemd hebben, want ik was tegen. Het baarde me zorgen dat Europa steeds minder hulp aan Afrika schonk (Mankell woont de helft van het jaar in Mozambique, red.). Maar dat was toen; tegenwoordig probeer ik me zo positief mogelijk op te stellen tegenover Europa.»
- De voorbije zomer hebt u, voor het eerst in tien jaar, nog eens een Wallander-boek neergepend. Het laatste, beweert u.
Mankell «Ik dacht tien jaar geleden al dat ik klaar was met hem. Maar vier of vijf jaar later begon me te dagen dat er wel degelijk nog iets ontbrak: een boek gewijd aan hém, aan Wallander zelf. Nu ik dat van me afgeschreven heb, houdt het ook op. Niet dat hij sterft op het eind, maar er valt gewoon niks meer over hem te schrijven. Sterker nog: ik ben hem zelfs al vergeten.»
0 reacties
reageer ookReageer ook