© vrt
Michel Wuyts «Het oorspronkelijke plan was om de geschiedenis van alle grote klassiekers te presenteren, van de jaren vijftig tot nu. Maar dat bleek al snel te omvangrijk. We hebben ons beperkt tot de twee koersen die het meest tot de verbeelding spreken: de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix.
»Regisseur Mark Bynens heeft er een kunststukje van gemaakt. Hij heeft werkelijk het hele archief uitgevlooid, en is op dingen gestoten die niemand ooit gezien heeft. Hij heeft de hele zwik ook gemonteerd: wekenlang zat hij vanaf vijf uur 's ochtends in de montagecel. Dat is méér dan met hart en ziel aan iets werken. Ik heb de eerste afleveringen net gezien, en ik moet zeggen: onwaarschijnlijk straf.
»De serie focust op de duels tussen de grote kampioenen, van Rik Van Looy en Eddy Merckx over Roger De Vlaeminck en Freddy Maertens tot Johan Museeuw en Tom Boonen. Ik heb dertien van hen uitgebreid geïnterviewd, vaak gesprekken van meer dan drie uur. Ik liet hun een cafeetje uitkiezen, en daar mocht dan al eens een trappist op tafel komen.
»Het leverde heel open getuigenissen op, waarin dingen worden gezegd waarvan zelfs ik dacht: verdorie, dát wist ik nog niet. Ook over de recente geschiedenis, ja. Stijn Devolder praat bijvoorbeeld heel open over Tom Boonen.
»Wat me opviel was de detailzucht van die mannen. Dat geheugen! Allemaal weten ze álles nog. En ook: hoe je er hebt die het nu allemaal wat kunnen relativeren - voor Walter Godefroot is koers altijd een stiel geweest, geen passie - en hoe er zijn die nog steeds helemaal opgaan in de intriges, vetes en rivaliteiten van weleer - gasten als De Vlaeminck en Maertens.»
HUMO Een flandrien, wat is dat eigenlijk?
Wuyts «Veel mensen hanteren de oude definitie nog: dan spreken we over een kromgetrokken bonk op een fiets, vechtend tegen wind, regen en andere ellende. Briek Schotte is dan het grote voorbeeld.
»Die flandrien bestaat natuurlijk niet meer. De renners van nu zijn gepolijst, mooi gekleed, en ze hebben geavanceerd materiaal. Maar toch is de kern van de flandrien behouden gebleven: als je namelijk niet over de wil beschikt om alles te geven, als je niet de kracht heb ervoor te gaan tot alles je zwart voor ogen wordt, dan win je simpelweg geen Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix. µ
»Kijk naar Mario Cippollini: die verkondigde ooit dat hij even snel de Ronde zou komen winnen. Tja, dat is lachwekkend, hè. Alleen wie de confrontatie met zichzelf aandurft, kan zich rechthouden in zo'n kasseiklassieker.»
HUMO Was iedereen meteen bereid om mee te doen?
Wuyts «Alleen bij Merckx en Van Looy heb ik stevig moeten aandringen. Die vreesden dat ze weer als nukkige kemphanen zouden worden opgevoerd, en ze hadden onderling afgesproken om niet mee te doen. Maar na de opnames waren ze enthousiast, hoewel die gesprekken toch weer vuurwerk opgeleverd hebben. Van Looy zei me dat hij niet het gevoel had gehad dat hij in een interview zat. Hij zag het gewoon als een boeiende babbel over de koers. Mooi, toch?»
HUMO Kan je, tot slot, al één pittige anekdote kwijt?
Wuyts «Vooruit dan: Rik Van Looy heeft in 1959 zijn eerste Ronde van Vlaanderen gewonnen dankzij een gesloten overweg. Hij zat in de kopgroep toen die halt moest houden voor een trein. Van Looy spurtte een huis binnen: hij moest hoogdringend. Daar, op de pot in een vreemd huis, heeft hij zijn eerste klassieker gewonnen.»
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
1 reactie
reageer ookthuur
Maandag 15 maart 2010 - 22u44
Hoi Wat een prachtig stuk geschiedenis,zo moet wielrennen meer gebracht worden Heb al die kampioenen gezien en meegemaakt Mr Michel Wuyts,wat een kenner wat een beleving en wat een kommentaar en ook... wat een kampioenen en toch gewone mensen parels voor de koers juweeltjes !!! thuur hoogstraten
Reageer ook