Kukeleku: Julien Vrebos

Vrebos kijkt, laat vertellen en schudt zijn materiaal uit over acht afleveringen die vooral willen ontroeren - een eigenschap die wij niet spontaan toeschrijven aan, we zeggen maar wat, een communautair debat. Op Eén moet u zijn, vanaf vanavond.

Julien Vrebos «Als kind was ik al gefascineerd door de Walen. Ik was dertien en hoorde de speeches van André Renard (verzetsstrijder en vakbondsman, red.) op de radio, en natuurlijk begreep ik niet waar het over ging, maar dat revolutionaire toontje greep me meteen aan.

»'Kukeleku' is een liefdesverklaring aan ons mooiste, dichtstbijzijnde buitenland. Ik heb nooit iets van nationalisme begrepen. Dat gezwaai met vlaggen, die symbolenstrijd...

»Ik vind het vooral sneu voor die leeuw en die haan dat ze van alles moeten verbeelden waar ze niets mee te maken hebben. Nee, dan liever mijn hondje: dat loopt gewoon met me mee.»

HUMO Je aanpak doet aan 'Man bijt hond' denken: kleine verhalen die respectvol in beeld gebracht worden.

Vrebos «Dankjewel, maar er is een cruciaal verschil: 'Man bijt hond' is anekdotisch, 'Kukeluku' is verhalender.

»'De Vrebos zet alles in scène,' hoor ik weleens. Maar dat is niet waar: ik geef mensen ruimte en tijd om te praten, en dan krijg je vanzelf prachtige televisie.»

HUMO Ik had van jou eerder een reeks over Brussel verwacht, de stad die je altijd weer vol liefde bezingt.

Vrebos « Die liefde is zeker nog intact, maar dat betekent niet dat ik Brussel verheven zou vinden boven andere plekken. Ik ben onze hoofdstad vooral dankbaar: ze heeft me verdraagzaamheid geleerd.

»Maar ik wil zeker nog iets doen met Brussel. Geen tv-reeks, wel een boek. Vroeger, op school, zeiden leraren me dat ik moest gaan schrijven. Het zal wel, dacht ik. Beeld was immers helemaal mijn ding, en het leek me logisch dat ik me daarop zou focussen.

»Nu ben ik daarvan teruggekomen. Ik heb 'Kukeluku' geschreven, het boek dat bij de tv-reeks hoort maar er net zo goed los van kan worden gelezen. En dat schrijven was zalig. Moet ik meer doen, besloot ik. En dus plan ik een nieuw boek, eentje over Brussel.»

HUMO Tot slot: je ziet er erg scherp uit. What happened?

Vrebos «Simpel: ik drink niet langer vijf of zes Orvallekes per dag. Ja, ik heb nu een vrij strenge vriendin die houdt van gezond en biologisch, en die lichtjes was beginnen te zagen over mijn drinkgewoontes.

»Sinds ik me beperk tot één pint per dag - op dit eigenste moment ben ik een 'Nog ééntje' aan 't drinken, een biobier - ben ik aan het smelten: de kilo's vliegen eraf. Maar geen idee hoeveel ik precies kwijt ben: ik heb nog nooit op een balans gestaan.»

• Eén: \'Kukeleku\'