
Ze hadden meer geluk dan hun lotgenootjes: ze konden alledrie naar de VS, waar Christopher Quinn een hartverscheurende documentaire over hen draaide die u vanavond zeker moet zien op Nederland 2.
"Kinderen van Nergens"
Klinkt u allemaal vaagweg bekend in de oren?
Kan kloppen: 't is ook het levensverhaal van Valentino Achak Deng, over wie Dave Eggers het niet minder hartverscheurende boek 'Wat is de wat?' schreef.
Valentino Achak Deng «Ik ben opgegroeid tussen de christelijke Dinka in Zuid-Soedan. Op een dag werd ons dorp geplunderd en in brand gestoken door regeringsgezinde milities.
»In de chaos verloor ik mijn ouders uit het oog. Ik wist niet of ze nog leefden, en samen met een paar andere jongens ben ik op de vlucht geslagen naar Ethiopië. Zonder eten, in een ondraaglijke hitte.
»Toen ik op de vierde ochtend wakker werd, merkte ik dat een jongen die Jok Deng heette over me heen stond te plassen. Ik trok aan zijn been tot hij viel, maar intussen schoten er nog steeds straaltjes urine uit zijn penis.
»Ik liep naar de andere kant van de slaapkring om daar te gaan liggen, maar ik merkte dat het overal naar urine stonk. Jok Deng had over iederéén geplast. Hij was één van de eersten die krankzinnig waren geworden.
»Ik ben drie jaar in Ethiopië geweest, in het kamp Pinyudo. Ik begroef er de doden - alleen baby's weigerde ik te begraven. In 1991 moest ik vluchten naar Kenia. Daar heb ik een jaar of tien in kamp Kakuma gezeten - een Keniaans woord voor 'nergens'.
»Na lang proberen kon ik uiteindelijk terug naar Soedan, in een vrachtwagen vol lijken. Toen ik instapte, riep iemand: 'Pas een beetje op, man, hier liggen nog levenden tussen!'»
- Vanuit Soedan kon je naar Amerika. Maar nog voor je vertrek kreeg je te horen dat het daar niet beter zou zijn: je zou er óók problemen hebben, alleen andere.
Deng «En dat was ook zo. Ik had te hoge verwachtingen. Ik wou naar de universiteit, ik wou een goeie baan, ik wou een auto. En toen ik mijn auto eindelijk had, kreeg ik binnen dertig minuten twéé ongevallen (lacht).»
- Sindsdien het boek van Dave Eggers ben je zo'n beetje de officieuze woordvoerder van de Lost Boys. Wat doet het met een mens als hij dit soort gruwelverhalen moet blijven herhalen?
Deng «Al die jaren had ik mijn herinneringen verdrongen: in het kamp kan je daarmee niet overleven. Pas in Amerika kon ik het me veroorloven om ze weer naar boven te laten komen, en dat heeft me veranderd.
»Vroeger kon ik naar oorlogsbeelden kijken zonder een traan te laten, maar dat lukt me niet meer. Zie ik nu een kind dat als slaaf wordt weggevoerd, of een vrouw die wordt verkracht, dan schiet ik vol. Heel Amerikaans, maar het is een deel van mij geworden.»




























![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)


0 reacties
reageer ookReageer ook