Nee, écht: in 1872 publiceerde de Engelse schrijfster Ouida 'Dog of Flanders', en die roman zou in Groot-Brittannië en de States uitgroeien tot een klassieker en wordt in Japan zelfs zo'n beetje als het beste boek aller tijden beschouwd (na 'Harakiri voor dummies').
Didier Volckaert, maker van de 'Dog of Flanders'-documentaire die vanavond laat door Canvas wordt uitgezonden, geeft tekst & uitleg.
Didier Volckaert «'A Dog of Flanders' is altijd populair geweest in Japan, maar het werd pas echt een rage toen er in 1975 een tekenfilmserie van werd uitgezonden: 33 miljoen Japanners keken er iedere zondag naar. Sindsdien komen de Japanners in busladingen naar de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal afgezakt om 'De kruisafneming' van Rubens te zien, dat een prominente plaats heeft in het boek.
»Over de omgeving van Antwerpen zijn die Japanners meestal erg teleurgesteld: het boek spreekt over schamele boerenhuisjes in weidse landschappen, maar daar valt in Deurne of Merksem natuurlijk weinig meer van terug te vinden. De Japanners zouden niet liever hebben dan dat er rond Antwerpen een soort Bokrijk wordt gesticht, maar dat zien ze in 't Stad dan weer niet zitten.»
HUMO Hoe komt het dat 'A Dog of Flanders' uitgerekend in Japan zo populair is?
Volckaert «Eén van de redenen is ongetwijfeld het einde van het boek, waarin Nello en zijn hond Patrasche sterven van de kou en de honger. Wij vinden zo'n einde negatief, maar Japanners zien er een eervolle dood in, vergelijkbaar met de dood van kamikazepiloten.
»In 1985 is er wel een poging ondernomen om het boek ook bij ons bekend te maken. Men had lucht gekregen van het immense succes in Japan, en ook van het feit dat er al vijf Hollywoodfilms waren gemaakt over Nello en Patrasche, dus men dacht: incashen!
»Men heeft dan snelsnel een standbeeldje gemaakt dat in Hoboken is komen te staan - de toeristische dienst daar had besloten dat 'A Dog of Flanders' zich grotendeels in hun gemeente had afgespeeld - maar de Japanners bleven weg: zij stelden zich Nello voor als een blij kind met een grote hond, niet als een treurend jongetje met een zielig klein beestje.»
HUMO In '85 is er ook een Suske & Wiske-album over het thema verschenen, 'Het dreigende dinges'.
Volckaert «Ja, en op verzoek van Willy Vandersteen heeft De Standaard Uitgeverij destijds ook een eerste Nederlandse vertaling van het boek uitgebracht, maar die trok helaas op niet veel. Sinds vorige week is er een eerste tekstgetrouwe vertaling uit, van de hand van Tom Naegels: die is van een heel ander kaliber.
»'Het dreigende dinges' is later nog in het Japans vertaald, maar dat werd een fiasco. Het doelpubliek was kwaad, omdat de Japanners in dat album felgeel gekleurd zijn en allemaal voorovergebogen lopen. En op pagina één staat een Japans meisje in een kimono voor mannen, mét haar voeten open! Daar kunnen ze in Japan niet mee lachen, hoor.»
Bekijk een fragment op muziek van Alicia Keys:
0 reacties
reageer ookReageer ook