Mag ik u kussen?

HUMO ... maar is hij ook een aantrekkelijke vent?

Nathalie Meskens «Toch als je van kleine mannen houdt...»

Meskens «Euhm... Ik heb mijn venten graag wat langer. Maar hij heeft natuurlijk zijn humor als grote wapen. Het cliché klopt: je moet met een man kunnen lachen. Anders, tja... Dan schiet er niet veel meer over. De vent met het schoonste lijf ter wereld mag mij morgen een aanzoek komen doen, als hij geen gevoel voor humor heeft is 't simpel: inpakken.»

Meskens «Ik had het een paar keer gezien en ik vond het meteen keileuk. En net toen ik me afvroeg of ze mij eens niet zouden vragen, kreeg ik telefoon. Ik vond het fijn dat de rollen omgekeerd waren en ik dus jager in plaats van prooi was. Prooi zijn is zo makkelijk: je moet er niets voor doen. 't Is veel leuker als je er zelf voor moet gaan.»

Meskens «Reken maar. Dat zijn twee verschijningen, hè, en ze gingen er even heftig in op als ik. We gingen maar door, niemand wou afgeven! Maar er zijn in de coulissen geen ogen uitgekrabd, hoor. Daar was het van 'goed gedaan, jong!' en 'dát was keigrappig'.»

Meskens «Gewoon: zo geestig mogelijk zijn. Dat lijkt me toch de manier om een komiek binnen te draaien, niet? Na verloop van tijd ben ik overgeschakeld op de hardere middelen. Ik heb mijn lichaam in de strijd geworpen, zal ik maar zeggen.»

Meskens «Laat ik zeggen dat ik hem eens goed heb laten voelen... Waar en hoe, dat zal je wel zien. Philippe presenteert zichzelf graag als een macho, en ik heb gewoon geprobeerd om daar zoveel mogelijk op in te spelen.»

Meskens «Charmant zou ik het niet noemen, maar 't is wel geestig. En 't is alleszins beter dan dat softe gedoe. Echt: de afgelopen tijd heb ik vaak gepraat met mannen, en je gelooft niet hoeveel wijvengesprekken daarbij waren.

»Een goeie babbel met een vent: graag. Maar ze moeten niet overdrijven, hè. Als je eentje hebt die een uur lang aan het woord blijft, of eentje die eens stevig komt uithuilen... Pffft.»

Meskens «Neen: er kwam vooral veel drank en geflirt bij te pas. Weinig romantische poëzie opgemerkt, eigenlijk. Daar beginnen we pas aan wanneer we de zestig gepasseerd zijn en elkaar op ons velletje voor de open haard zoete woordjes influisteren (lacht).

»Eigenlijk heb ik nooit van die smachtende liefdesbrieven gekregen, of doorleefde serenades onder mijn balkon. Ja, toen ik heel jong was kreeg ik wel eens een briefje na één of ander kamp. Maar voor de rest: noppes. Ik lag niet goed in de markt, zeker?»

Meskens «Absoluut! Toch met mijn echtgenoot - ik zal niet snel met Jan en alleman aan het smodderen gaan.

»Het moet wel góéd kussen zijn, hè. Ooit zei een vriendin tegen mij dat haar lief het absoluut niet kon en dat ze dus nauwelijks zoenden. Kan ik me echt niet voorstellen. Of toch: één keertje ben ik zo'n dolgedraaide betonmolen tegengekomen. Hij had heel grote tanden, en ik geloof niet dat hij wist wat hij aan het doen was: het voelde alsof hij een gat in mijn mond wilde bijten.

»Maar nu heb ik chance: ik heb een goeie andere kant.»

Meskens (zucht) «Ik weet het, ik weet het. Vreselijk irritant. En het zou zéér fijn zijn als iemand daar eens iets aan deed. Het is zo flauw en kinderachtig om dat op het internet te zwieren. Er bestaat een site met de welluidende naam mokkels.nl waar mensen de caps op gooien van élke scène waarin ik een decolleté heb. Enfin, ik kan maar hopen dat ze er iets aan hebben.»

Meskens «Maar ik moet er nu wel niet meer van dromen om ooit barones te worden (lacht).

»Nee, op dat programma word ik nu nog aangesproken. Royals blijven fascineren, hè. Al kan ik niet echt zeggen dat hun levenswandel me buitenmatig interesseert: koningsgezind ben ik niet. Maar ik hoop toch dat ze daar in Laken een béétje blij waren met de serie. Mathilde mag me altijd bellen met commentaar.»

• Canvas: Mag ik u kussen?