© Photonews
Tom Steels «Het grote werk is voor Michel. Een cocommentator moet de details signaleren die een mens ontgaan als hij niet zelf ooit in het peloton gezeten heeft. Dan gaat het over technische en tactische dingetjes, maar ook over sfeer.
»Soms lijkt het alsof alles rustig is in de koers, terwijl ik zie dat er onderhuids net heel veel nervositeit heerst. Het buikgevoel van het peloton weergeven, zo omschrijf ik mijn taak nog het liefst.
»Vooral bij massasprints komt mijn expertise van pas. Vorig jaar heb ik ook twee bergritten gedaan: heel fijn, maar ik zou zo'n etappe toch eens graag door een échte specialist becommentarieerd horen. Een ex-klimmer beleeft een bergrit helemaal anders dan een ex-sprinter.»
HUMO Ik zit me soms af te vragen wat de commentatoren ná zo'n slopende uitzending doen.
Steels «Allereerst: zwijgen (lacht). Tja, Michel en ik zijn na zo'n rit wel even uitgebabbeld, en het duurt ook altijd een poos voor we van de adrenaline af zijn. Daarna kruipen we in de auto - meestal is 't nog zo'n 150 kilometer rijden naar het hotel. En vervolgens hopen dat we daar nog eten krijgen.
»Da's het eerste echt ontspannen moment van de dag: wat lekkers eten, met een prima wijntje erbij, uiteráárd geselecteerd door Michel. En veel over koers praten, hè. De Tour is de Tour: er dient zich altijd wel iets aan om uitgebreid over te converseren.»
HUMO Zoals: wie wint 'm?
Steels «De topfavoriet, geloof ik: Contador. Hij klimt geweldig, is een erg goeie tijdrijder en steunt op een sterke ploeg. Al verwacht ik toch ook wat weerwerk van de Schlecks. Maar eigenlijk zou je moeten hopen dat Contador in de eerste week al tijd verliest: dan krijgen we snel echt spektakel.
»Best mogelijk, hoor. De rit door Nederland, de rit naar Spa, en de rit met al die kasseistroken: de Tour gaat van start met drie lange etappes met telkens een moeilijke finale. De kans is reëel dat enkele klassementsrijders al met een achterstand de tweede week ingaan. Boeiend!»
HUMO Doorgaans is de eerste week voor de sprinters gereserveerd.
Steels «Dat zal ook nu zo zijn, hoor - afgezien van de rit naar Spa. Al zullen het niet per definitie massasprints zijn. Maar zelfs wanneer het binnen een vrij selecte groep uitgevochten wordt, acht ik Mark Cavendish capabel om daartussen te zitten. Want Cavendish steekt er als sprinter voor mij met kop en schouders bovenuit.
»Oké, hij maakt een heel moeilijk seizoen door en wordt langs alle kanten aangevallen, maar geloof me: hij zal scherp staan. De ploeg die hij meekrijgt is ook sterker en meer ervaren dan vorig jaar. Zijn mannen zullen telkens de finale bepalen.»
HUMO De groene trui is voor Cavendish?
Steels «Ik denk het wel. Eigenlijk had hij die vorig jaar al beet moeten hebben - declasseren ze hem niet na die rit naar Briançon, dan rijdt hij in het groen over de Champs Elysées. Zeker geen sprint missen, daar komt het voor hem dit jaar op aan.
»Ook heel belangrijk: hoe sneller je een etappezege beethebt, hoe meer ontspannen je op de fiets zit, en hoe minder fouten je gaat maken. Daar zit 'm misschien wel een gevaar voor Cavendish: als hij niet meteen een rit wint, zal de frustratie zich opstapelen. In zo'n geval is het heel belangrijk dat de ploegleiding de kalmte bewaart.»
HUMO Je hebt zelf negen ritten gewonnen - je wéét wat het doet met een mens.
Steels «Een massasprint in de Tour is iets enigs: je meet er jezelf met alle toprenners van je generatie, en je neemt risico's die je anders nooit zou nemen. Op 150 meter van de aankomst alleen op kop komen doet iets héél speciaals met je. Het voelt alsof je in een vertraagd afgespeelde film zit.
»En dan de allerlaatste twee-drie meter, wanneer je voelt dat je gewonnen hebt... Die sensatie krijg je niet beschreven. Het is het gevoel dat me ook overspoelde bij de geboorte van m'n kinderen - voor het overige ben ik het nooit meer tegengekomen.»
HUMO En dan heb je net zo'n topprestatie geleverd, krijg je meteen een microfoon onder je neus geschoven.
Steels «En geef je vervolgens een interview dat meer wegheeft van een hijgtelefoon (lacht). Ach, als je gewonnen hebt, is dat helemaal geen probleem. Na een verloren sprint ben je meer geneigd om een sluipweggetje te kiezen en eerst ergens op adem te komen, al is het maar om geen domme dingen te zeggen. Belangrijk, want ik geloof niet dat er een discipline is waarin de frustraties hoger kunnen oplopen dan de massasprint.
»Weet je wat het is: gevoelens - bij winst, bij verlies - zijn nergens groter en intenser dan in de Ronde van Frankrijk.»
1 reactie
reageer ookSwa Bibi
Zaterdag 10 juli 2010 - 20u17
Wat Tom Steels betreft als co-commentator kan ik maar één ding zeggen. Hij is op de hoogte van alles wat "velootje " betreft en geeft dus zéér goede tips daarover, maar....het is ongelooflijk storend hoe hij die commentaar brengt.Doordat hij met een gemiddelde van 15 "euhs" per minuut dit stopwoord gebruikt,kom je aan 900/uur . Maal het aantal uren....reken zelf maar uit. Niet aan te horen. Kan er dan niemand van Sporza of zelfs Michel Wuyts hem daar niet van op de hoogte brengen ??
Reageer ook