- In dat pakhuis wagen jullie je met z'n drieën aan 'The Weight' van The Band.
Jimmy Page «Da's zo'n typische song waarvan iedereen denkt dat-ie 'm kan spelen. Zonder te oefenen vlogen we er meteen in, tot Edge op een gegeven ogenblik, innemend als altijd, ons er fijntjes op wees dat we het fout speelden: 'Jongens, we hebben het verkeerde akkoord.' (lacht) Beetje gênant, maar 't is tenminste echt.»
- Hoe raakte je betrokken bij de film?
Page «Ik had gehoord dat Davis Guggenheim een gitaardocumentaire wilde maken. Ik wist dat hij de zoon van de bekende documentairemaker Charles Guggenheim was, en bovendien vond ik Davis' CV er interessant uitzien: hij was de regisseur van 'An Inconvenient Truth'. Ik wilde wel 'ns zien wat hij over gitaren te vertellen had.
»Het concept van de documentaire is simpel: breng drie succesvolle autodidacten op de gitaar samen en kijk wat er volgt. Ze zouden elk van ons drieën apart filmen, terwijl ze ons meenamen naar een belangrijke plek uit onze carrière - in mijn geval was dat Headley Grange.
»Maar voor Davis was dé climax van de film het moment waarop hij ons alledrie samenbracht in dat pakhuis. Dat was trouwens totaal onvoorbereid - we hadden vooraf niks afgesproken.»
- Kenden jullie elkaar dan nog niet?
Page «Ik kende Jack beter dan Edge. Ik was nog nooit naar een U2-concert geweest, ik had hem alleen eens heel kort ontmoet in de O2 Arena in Londen. The White Stripes had ik wel al een paar keer aan het werk gezien. Samen met Jack had ik ook al een interview gedaan in New York, met een bijbehorende fotosessie die was uitgedraaid op wat gejam op de gitaar. Great fun! Maar elkaar écht leren kennen, dat gebeurde pas in dat pakhuis en via onze instrumenten.»
- Wat vind je na die nadere kennismaking van beide heren?
Page «Ik heb altijd al veel respect gehad voor wat Jack doet. Ik begrijp ook waar hij vandaan komt, zijn roots liggen in de blues. En ik bewonder hoe hij zich presenteert: hij is eigenlijk een kunstvorm op zich.
»Edge ben ik dankzij de film veel beter gaan begrijpen. Het beeld dat ik van hem had, bleek grotendeels te kloppen: hij is een extreem harde werker, hij gaat bijna als een wetenschapper te werk.»
- Zoals je daarnet al zei, namen de documentairemakers je mee naar het statige Headley Grange, waar je ooit stukken van 'Led Zeppelin IV', 'Houses of the Holy' en 'Physical Graffiti' opnam. Was je er sindsdien nog geweest?
Page «Vroeger woonde ik er in de buurt. Op keer waren Jason Bonham (zoon van overleden Led Zep-drummer John Bonham, red.) en zijn vrouw bij ons op visite, en zijn we er met z'n allen naartoe gereden om een kijkje te nemen in de hal (waar John Bonham destijds de imposante drumpartij van 'When The Levee Breaks' opnam, red.). Ik ging ervan uit dat de bewoners ons zouden zeggen op te rotten, maar ze lieten ons vriendelijk binnen. Verder dan de hal zijn we toen beleefdheidshalve niet gegaan.
»Mijn herinneringen aan die plek waren dus nog vrij intact toen ik er op bezoek mocht voor 'It Might Get Loud'. Ik herinnerde me vooral dat het er altijd vochtig was en dat de verwarming nooit werkte, maar dat we er desondanks toch altijd vol energie hebben gespeeld. Het was overweldigend om er weer binnen te stappen. Niet alleen vanwege het verleden, maar ook omdat er nu gewoon mensen wonen: ik liep daar rond te snuisteren in iemands huis, tussen hun meubels en hun familiekiekjes.»
- In de woonkamer staan zelfs een paar gitaren.
Page «Ja, maar ik heb me ingehouden. Ik wilde niet een of ander laatdunkend commentaar geven als: 'Aha, ik zie dat onze muzikale erfenis wordt voortgezet.'
»Ik voelde me wel een tikje schuldig tegenover de familie die er nu woont. Ze vertelden me dat vandalen er met hun toegangspoort vandoor waren gegaan, omdat het een Led Zeppelin-memorabilium is. Zoiets kan voor mij echt niet door de beugel.»
- In 'It Might Get Loud' zit ook interessant archiefmateriaal: jij die in '57 aan een talentenshow op de BBC deelneemt, bijvoorbeeld, waarna je in het aansluitend interview meedeelt dat je hoopt ooit biologie te gaan studeren.
Page «Ik was toen 13 of 14 en ik was bloednerveus. Op tv komen was een big deal in mijn ogen. Maar dat ik ooit biologie wilde studeren, dat kan ik me niet herinneren. Het zullen wel de zenuwen geweest zijn. Sindsdien heb ik me ook nooit meer op mijn gemak gevoeld voor een camera.»
- Laatste vraag: wat vind je van het razend populaire videospel Guitar Hero?
Page «Leuk om met kerst cadeau te doen aan papa en de kinderen, maar met gitaarspelen heeft het even weinig te maken als een flipperkast.
»De makers van Guitar Hero zijn ons ooit komen vragen of ze de multitracks van onze originele opnames mochten gebruiken om Led Zeppelin-songs in het videospel te verwerken.»
- Wat was je antwoord?
Page «'Ik heb niks tegen een beetje fun, maar wat je nu vraagt is ronduit idioot.' Of toch iets in die trant.»
Bekijk een fragment:
0 reacties
reageer ookReageer ook