Sinner's Day

Wij belden met twee topacts van die dag: de nu vijftigjarige Engelse newwavedichteres Anne Clark, bekend van de ijskoude synthklassiekers 'Sleeper in Metropolis' en 'Our Darkness' (uit '83 en '84), en electropoppionier Gary Numan, in de vroege jaren tachtig terecht wereldberoemd met de tijdloze songs 'Are 'Friends' Electric?' en 'Cars'.

Gary Numan «Ik heb me uitstekend vermaakt op Sinner's Day. 't Was voor mij een totale verrassing dat er zoveel volk was komen opdagen, en dat alles zo goed georganiseerd was - meestal is dat wel anders bij eerste edities van festivals. De lichtshow vond ik zelfs zo indrukwekkend dat ik me tijdens mijn eigen optreden een paar keer heb omgedraaid om me eraan te vergapen (lacht).

»Mijn enige punt van kritiek is dat het naar mijn smaak wel ál te nadrukkelijk een retro-evenement was. De organisatie zou een voorbeeld moeten nemen aan een festival als Back to the Phuture, in Manchester en Londen.

»Begin december staan daar enerzijds mensen als John Foxx en ikzelf op de affiche - de oude generatie - maar ook jongere bands als The Whip en Motor. Zo'n combinatie vind ik cool.»

Anne Clark «Nostalgie is echt niet mijn cup of tea, en retrofestivals zijn voor mij alleen een manier om de huur te betalen. Maar ik kon het wel ontzettend appreciëren dat het publiek op Sinner's Day van alle leeftijden was. Schitterend dat ouders met hun tienerzoons en -dochters naar mijn optreden kwamen kijken.»

Clark «Ja, vooral eind de jaren tachtig had ik het moeilijk. Ik had wat onderzoek gedaan naar corruptie en wantoestanden in de muziekbusiness, en ben dan een tijdlang bij geen enkele platenfirma meer welkom geweest. Om het hoofd boven water te houden heb ik allerlei baantjes gehad - ik heb nog in een psychiatrische instelling gewerkt, en in een punk- en newwavewinkel.

»Goeie zaak overigens dat de muziekindustrie de laatste jaren serieuze klappen krijgt. Serves 'em right: 't zijn haaien, stuk voor stuk.»

Numan «Ik kom ook van ver. In 1979 en 1980 verkocht ik platen tot in de verste uithoeken van de wereld, maar vanaf 1981 ging het steil bergaf. Bijna ieder jaar bracht ik een plaat uit, maar geen mens was nog geïnteresseerd. Op den duur trad ik voor nagenoeg lege zalen op, wat wel het meest deprimerende moet zijn wat je als artiest kunt meemaken.

»Tegen '93 was ik zo arm dat ik letterlijk een blok hout onder mijn sofa moest zetten om nog te kunnen zitten: alle veren waren gesprongen. Mijn vader was mijn manager, en toen de bank mijn huis dreigde af te nemen wegens mijn torenhoge schulden, hebben we eens samen gezeten om over alternatieven te praten: wat kan ik eigenlijk nog buiten songs schrijven? Boekhouden? Metselen? (lacht)

»Maar toen, in 1994, bracht ik 'Sacrifice' uit - in eigen beheer, want ik had geen platenfirma meer - en die plaat was het begin van de ommekeer. Ik kreeg gunstige kritieken, en kon weer zalen uitverkopen. Sindsdien is het ieder jaar een beetje beter gegaan.»

Clark «Zo dramatisch als bij Gary Numan is het bij mij nooit geweest, omdat ik altijd een trouwe fanbasis heb gehad in Duitsland en België. Wat dat betreft ben ik in het verkeerde land geboren: in Engeland heb ik nooit enige erkenning gekregen.

»Ik woon er alleen omdat ik verknocht ben aan het landschap. Contact vermijd ik er zo veel mogelijk, want waar mensen zijn, zijn problemen.»

HUMO Woont u alleen?

Clark «Nee, ik heb een partner. Ik heb ook al relaties met mannen gehad, maar nu ben ik alweer een tijdje samen met een vrouw. Of ze het lang met me zal uithouden is maar de vraag, want ik ben niet de gemakkelijkste.»