Eén van de geportretteerde vissers is Frank Desmit, een garnaalvisser uit Oostende, telg van een aldaar beroemd vissersgeslacht bovendien. 'Mijn vader, mijn grootvader, mijn overgrootvader, zelfs mijn betovergrootvader: allemaal vissers. Maar bij mij breekt de lijn: ik heb twee dochters. En of mijn kleinzonen visser zullen worden, valt te betwijfelen.'
HUMO Is het dan zo'n hard leven?
Frank Desmit «Zeer. En ik ben dan nog 'maar' een kustvisser - ik ben nooit langer dan vierentwintig uur op zee. We vertrekken om halfvijf 's middags, varen naar de visgronden en vissen de hele nacht. De volgende ochtend meren we aan en kunnen we een paar uur slapen voor we opnieuw vertrekken. En dan zwijg ik nog van de stress.
»Als we te weinig vangen, verdien ik als kapitein de kost niet - dan gaat al het geld dat de vangst in de vismijn opbrengt naar de benzine van de boot en de lonen van de matrozen. En als we te veel vangen, daalt de prijs per kilo, en dan blijft er voor de kapitein dus ook minder over.
»Soms krijgen we twee euro voor een kilo garnalen, en dan kom je in de winkel en verkopen ze diezelfde kilo voor tien euro! Wie moet die beesten uit de zee halen? Wie moet er het hardste werken? Maar wie verdient er het meest?»
HUMO Op VT4 liep 'Deadliest Catch', over krabbenvissers in de Beringzee. Zó gaat het er bij jullie toch niet aan toe - sneeuwstormen, ijsschotsen, wekenlang op zee, en elke vaart wel een man overboord?
Desmit «In vergelijking met die mannen hebben wij een mooi leven, da's waar. Mocht ik met mijn bootje in de Beringzee varen, ik kwam nooit meer terug: tegen die golven kan ik niet winnen (lacht).
»Maar bij ons is het ook gevaarlijk, hoor. Het gebeurt heel zelden - hout vasthouden! - dat er iemand over boord slaat, maar een paar jaar geleden is er nog een matroos van ons gestorven. 't Was op een schip van mijn vader. Een ongeluk: hij werd verpletterd tussen de bomen van de netten en de reling van het schip. Tja, dan ga je al eens nadenken.»
HUMO Je hebt intussen je schip verkocht. Daarom?
Desmit «Onder meer. Mijn vader is ook gestorven - aan de wal weliswaar. En ik word vijftig: ik zit van mijn veertiende op zee, en ik kan dat niet blijven doen. Ik vaar nu op de lesboot van de visserijschool. Ik leer jonge gasten de knepen van het vak en intussen blijf ik vissen. 's Zomers op garnalen, in de winter op tong en pladijs.
»Jongens die nu de zee op willen, dromen niet van visser worden. Die willen allemaal op de baggerboten van De Mul: daar verdienen ze véél meer, en ze zien een stukje van de wereld.»
HUMO Nog één dingetje. Je draagt een gouden oorring: is dat een teken van verdienste onder vissers?
Desmit «Néé! 't Was de mode toen ik jong was. Op die manier lieten we zien dat we mánnen waren.»
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook