Dubbelleven: Lucas Van den Eynde

En van typecasting gesproken: na de enige echte boshoer in 'Van vlees en bloed' mag Van den Eynde er in 'Dubbelleven' opnieuw een geheime minnares op nahouden.

Lucas Van den Eynde «Ik speel Mark, een succesvol architect die al achttien jaar samen is met Karen (rol van Barbara Sarafian, red.), met wie hij ook twee kinderen heeft. Tegelijk heeft hij ook een jongere vrouw, Nina, met wie hij getrouwd is (rol van Lotte Heijtenis, red.).

»Karen en Nina komen pas achter Marks grote geheim wanneer hij bij een werkongeval op een bouwwerf om het leven komt. Vervolgens worden de twee met allerlei problemen geconfronteerd: wie regelt de begrafenis? Hoe zit het met de erfenis? Waarna er nog méér lijken uit de kast vallen.

»Afijn, mijn rol in 'Dubbelleven' is wellicht een ietsje groter dan die van Laura Palmer in 'Twin Peaks', maar daar is dan ook het meeste mee gezegd. Want aan het eind van de eerste aflevering lig ik al opgebaard, en kom ik enkel nog in een sporadische flashback terug.»

Van den Eynde «Ik vind van wel, ja. Zeker wanneer je weet dat ze je in close-up nemen: je kan niet slikken of zichtbaar ademen, en dat vereist ontzettend veel concentratie.

»Met je ogen open dood spelen is zo mogelijk nog zwaarder. Ik heb het één keer moeten doen in een film van Irma Achten ('Marie Antoinette is niet dood', red.), en ik heb me voorgenomen het bij die ene keer te laten (lacht).

»Af en toe is het anders ook wel grappig. Ik herinner me dat ik voor 'De bossen van Vlaanderen' eens een lijk moest spelen dat een week in het water had gelegen, en vervolgens werd opgebaard op een marmeren tafel in een Brugs mortuarium.

»Als je dan in je auto naar de set rijdt, met zo'n wit doodskleed om je lijf en drie lagen witte schmink op je gezicht, dat is lachen, hoor! Vooral voor de andere weggebruikers.»

HUMO Zou het echt voorkomen, denk je, mannen die er bijna twintig jaar lang in slagen om er twee vrouwen op na te houden?

Van den Eynden «Ik denk het wel, ja. Meer zelfs, ik vrees dat hier weer het oude adagium zal gelden dat de realiteit de fictie overtreft. Een paar maanden geleden had je toch die pastoor in Namen die al dertien jaar een vrouw en kinderen bleek te hebben onder een andere naam? Ik ga niet zeggen dat ik er mijn hoed voor afneem, maar 't is toch een prestatie van formaat hoor. Jongens toch!»

• Dubbelleven