Glee

Nooit van gehoord, zegt u? Zou kunnen, want de serie over een groep jongeren die op school een koor - een zogenaamde glee club - beginnen en daarvoor bestaande songs bewerken, komt hier pas vanaf vandaag op de buis. Elk van de tieners gaat gebukt onder één of ander gebrek ('t blijft allemaal wel heel erg telegeniek en Amerikaans, er zit geen enkele puber met een afzichtelijk gebit of overweldigende acne tussen) en moet opboksen tegen de vooroordelen van populairdere medestudenten, zogeheten jocks, en enkele leerkrachten. Met name cheerleadercoach Sue Sylvester, die het koor als een bedreiging ziet, heeft het niet op de nerds begrepen.

Wij vroegen aan Kevin McHale, de jonge acteur die voor de serie in de huid én de rolstoel van Artie Abrams kruipt, waarom 'Glee' zo'n allesverpletterend succes is.

Kevin McHale «Omdat het over een groep outcasts en underdogs gaat, en iedereen zich wel een periode kan herinneren dat hij er zelf ook niet helemaal bij hoorde. Vaak is of was dat op school, want daar is de druk om te conformeren en populair te zijn het grootst. Zelf was ik ook een buitenbeentje: ik had een hekel aan de kliekjesmentaliteit en zweefde er met opzet zo'n beetje tussen.»

HUMO Persoonlijk vinden wij de cheerleaders in de reeks het leukst: 't zijn stuk voor stuk gemene bitches die er alles aan doen om het koor te gronde te richten.

McHale «Jaaaa, zoals in de film 'Mean Girls' met Lindsay Lohan: daar zitten ook van die zelfingenomen schepsels in die van pure stommigheid de grappigste dingen zeggen. Ze zijn ook altijd wel verontwaardigd over één of ander onrecht dat hen is aangedaan, en dat levert uiteraard de geestigste lines op.»

HUMO Er mag inderdaad ook gelachen worden in 'Glee'.

McHale «Tuurlijk: we kaarten thema's als pesterijen, drugs en tienerzwangerschappen aan, maar in wezen is het feelgood-tv. 't Is fun omdat het allemaal zo politiek incorrect is, en de personages in wezen stereotypen zijn. Jane Lynch (de comédienne die eerder al een rol speelde in 'The L Word' en in 'Glee' de rol van Sue Sylvester vertolkt, red.) alleen al is fantastisch, in haar allesverzengende haat voor die 'zingende losers'. Ik was tevoren al zo'n enorme fan van Jane dat ik gewoon wist dat ik me tijdens onze eerste scène samen belachelijk zou maken, en ja hoor: ik barstte telkens opnieuw in lachen uit. Zó grappig is ze dus.

»Wat 'Glee' ook enorm plezierig maakt zijn de songs die erin zitten. In elke aflevering zitten zo'n zes liedjes die iedereen kent: als je er vijf niet kan uitstaan, zal je wellicht wel houden van het zesde. We gaan dan ook heel breed, van Beyonce's 'All the Single Ladies', over musicalnummers tot 'Sweet Caroline' van Neil Diamond. Zelf hoop ik vooral dat we nog heel veel Michael Jackson en The Beatles mogen doen - ik ben zo'n fan van Paul McCartney dat ik een 'Let It Be'-tattoo op mijn pols heb.»