Kebab Connection

De Duitse prent 'Kebab Connection' daarentegen kunnen wij te allen tijde smaken: 't is een lekkere en makkelijk verteerbare hap cinema die thuishoort in het genre van de multiculturele komedie (zie ook 'Bend It Like Beckham', 'My Big Fat Greek Wedding', 'Shouf Shouf Habibi!', 'Het schnitzelparadijs' en 'Les barons'). Ibo, de sympathieke hoofdfiguur, is een Duits-Turkse jongen die ervan droomt om ooit de allereerste Duitse kungfufilm te regisseren. Van zijn oom krijgt hij alvast het geld om een reclamespotje in te blikken voor het kebabrestaurant van de familie: het begin van een hilarisch avontuur vol flitsende kebabsperen, razende Grieken, sinistere gangsters, zwangere Duitse liefjes en overkokende machovaders. Op een bepaald moment trakteren scenarist Fatih Akin ('Gegen die Wand') en regisseur Anno Saul ons zelfs op een uitzinnige parodie op de beroemde trappenscène uit 'Pantserkruiser Potemkin': alleen de sambal ontbreekt!

- 'Kebab Connection' speelt zich af in de Schanzenwijk in Hamburg, een bruisende cité waar veel Turkse migranten wonen. Hoe komt een regisseur uit München daar eigenlijk terecht?

Anno Saul «Simpel: de Schanzenwijk leek me het ideale decor voor een universeel verhaal over de multiculturele samenleving. Er zijn wel eens etnische spanningen, maar al bij al gaat het er heel gezellig aan toe. Ik heb er met heel veel Turkse jongeren gebabbeld, en ik verzeker je: die gasten zijn ongelooflijk cool. Ik zag het meteen zitten om een film over hen te maken: geen somber drama, maar een goedlachse komedie die op een entertainende manier laat zien dat niet álle Turken en Marokkanen radicale islamieten zijn.»

- 'Kebab Connection' doet soms een beetje denken aan 'Bend It Like Beckham': er valt veel te lachen, maar alles bij mekaar vertoont het verhaal ook veel diepgang.

Saul «Precies de combinatie die ik beoogde. De clash tussen de culturen staat in 'Kebab Connection' centraal, maar net als in 'Bend It Like Beckham' vermeng ik dat thema met veel humor. Ibo is een typische Turk van de tweede generatie: hij zou nooit meer kunnen aarden in het thuisland van zijn ouders, maar in het Westen voelt hij zich evenmin thuis. Hij is half geassimileerd, zou je kunnen stellen. En zoals Ibo lopen er in Europa honderdduizenden rond: allochtone jongeren die tussen twee stoelen vallen, maar er toch het beste van proberen te maken. Ik voel zeer veel sympathie voor hen.»

- Kon de Turkse gemeenschap in Duitsland eigenlijk wel lachen met uw film?

Saul «Jawel hoor. Turken hebben een groot gevoel voor humor, en ze kunnen nog het hardst lachen om zichzelf. Nogmaals, we hoeven echt niet bang te zijn voor die mensen. Maar we moeten ze wél alle kansen geven. En heel veel warmte.»

Bekijk de trailer: