Het uur van de wolf

Deze verpletterende documentaire brengt het verhaal van Staff Benda Bilili, een troep door polio verminkte straatmuzikanten die zich op kaduke driewielers door de stoffige straten van Kinshasa voortbewegen.

In 2004 stootten Renaud Barret en Florent de la Tullaye, twee Franse documentairemakers, per toeval op de groep, en ze besloten een levenslange droom waar te maken en de band een plaat te laten opnemen.

De Belgische producer Vincent Kenis (hij compileerde o.a. 'Congotronics', een excellente bloemlezing van hedendaagse Afrikaanse muziek) zette een openluchtstudio op in de zoo van Kinshasa, terwijl Barret en de la Tullaye hun camera draaiende hielden.

Het resultaat: 'Très très fort' (uitgebracht in 2009) swingt als een hangende negerinnentiet, de groep schuimt sindsdien alle Europese festivals en concertzalen af (op 29 april staan ze in de AB) en 'Benda Bilili!' is de weldadigste brok televisie die dit jaar uw luxueuze plasmascherm zal verwarmen.

Renaud Barret «Ik had het plan opgevat om de Congolese muziekscene in kaart te brengen toen ik op een goede dag een zootje ongeregeld door de stad zag rijden op driewielers die recht uit 'Mad Max' of 'Easy Rider' leken te komen.

»Ik zag hoe ze aan een poepsjiek restaurant halt hielden om te busken voor de rijke expats die daar zaten. Ik stond aan de grond genageld. Die geweldige songs! Die pijn én levensmoed in hun teksten!

»Tot aan de dageraad ben ik blijven luisteren en de volgende dag trommelde ik als de wiedeweerga mijn copain Florent op, om samen hun muziek op te nemen.»

Barret «Wij zijn natuurlijk geen muziekproducers, dus we lieten Vincent Kenis de opnames leiden, terwijl wij het hele proces filmden. Eerst wilden we gewoon promotiemateriaal voor het platenlabel verzamelen, maar na enige tijd beseften we dat er méér in hun verhalen schuilde.»

Florent de la Tullaye «We hadden geen op voorhand uitgeschreven draaiboek: we hebben ons gewoon op sleeptouw laten nemen door de groep. Onverwachte ontmoetingen of ruzies binnen de band hebben het verloop van de film bepaald.»

de la Tullaye «Het was de hel! We zijn zelfs even bang geweest dat we het hele project zouden moeten stopzetten. Het buurtcentrum waar de groep verbleef, was afgebrand. Daardoor viel de band uiteen. En net op dat moment vernamen we vanuit Frankrijk dat ons geld op was.»

Barret «Maar we zijn tot het gaatje gegaan. Onze film is het relaas van alle ups en downs, met als surrealistische apotheose de Europese festivaltour van de band.»

Barret «Ik had Roger zien spelen op straat, en ik heb hem zelf voorgesteld aan Ricky (de bendeleider van Staff Benda Bilili, red.). Die lijfde hem meteen in. Vanwege zijn ongenaakbare geloof in muziek: ooit wil Roger zijn familie onderhouden met z'n tokkeltuig.»

de la Tullaye «Dat is de ongelooflijke natuurkracht van Staff Benda Bilili: alléén de muziek telt. Ricky en Coco - de belangrijkste songwriter en het kloppende hart van de band - hebben de gemiddelde levensverwachting voor Congolese mannen ondertussen ruim overschreden, en ze zien alles wat ze nu meemaken als een geschenk.

»Coco voorspelde bij onze eerste ontmoeting dat Staff Benda Bilili de bekendste groep van Afrika zal worden. En warempel: door hun energie en doorzettingsvermogen wordt die voorspelling nu bewaarheid.»

Bekijk de trailer