Entre les murs

Let op, komt-ie: het is 'De school van Lukaku', maar dan minus de voetbalbeloftes, en niet gefilmd in de achterbuurten van Anderlecht maar in de banlieue van Parijs. Regisseur Laurent Cantet vond inspiratie in de bestseller van ex-leraar François Bégaudeau, die u in 'Entre les murs' zelf voor de multiculturele klas ziet staan.

En net zoals 'De school van Lukaku' de Ha! van Humo wegkaapte, zo ging 'Entre les murs' in Cannes aan de haal met de Gouden Palm. Ook lang niet slecht.

Laurent Cantet «Cannes was zonder twijfel het hoogtepunt. Niet alleen omdat we de hoofdvogel afschoten, maar vooral omdat we alle leerlingen uit 'Entre les murs' meenamen naar de prijsuitreiking. Voor één keer werden ze niet scheef bekeken - 'Dat zijn de schoffies die onze auto's in de fik steken!' - maar werd er naar hen opgekeken.»

Cantet «Op het feestje na de ceremonie is hij me nog komen feliciteren. Beetje een raar moment, want opeens stoof hij naar de andere kant van de zaal. Hij had Esmeralda zien staan, het meisje dat in de film verkondigt dat ze later politieagent wil worden.

»'Ik spreek niet met flikken,' zei hij tegen haar. Esmeralda liet zich niet van de wijs brengen: ze deed alsof ze een pistool in de hand had, dat ze vervolgens liet zakken. Dat vond hij wel lachen.»

Cantet «Klopt. Een heel schooljaar lang organiseerden we elke woensdagmiddag ateliers. We begonnen met een stuk of vijftig geïnteresseerde leerlingen, waaruit we beetje bij beetje de uiteindelijke cast selecteerden. Tijdens die ateliers gingen we telkens op dezelfde manier te werk: François speelde de leraar die zogezegd de les leidde.

»Alle leerlingen moesten zo spontaan mogelijk reageren, maar dan met het profiel van hun personage in gedachten. Want vergis je niet: in de film lijkt het alsof de leerlingen zichzelf zitten te wezen, maar ze zetten wel degelijk personages neer. Neem nu Franck, de jongen die de opvliegende Souleymane speelt: in werkelijkheid is dat een zacht eitje.

»Of neem Arthur. Ik weet nog hoe hij kwam polsen of hij zichzelf moest spelen. 'Hoeft niet,' zei ik. 'Als je wilt, mag jij de goth van de klas spelen.' Hij deed het prima.»

Cantet «Het laatste wat we wilden, was een tweede 'Dead Poets Society', met François als lesgevende goeroe die altijd precies het juiste weet te zeggen. Nee, onze leraar heeft tekortkomingen en neemt risico's, en hij stelt meer vragen dan hij antwoorden aanreikt. Zoals in het echte leven, quoi.»

Bekijk de trailer:

• Herlees de bespreking