Het uur van de wolf: Ray Charles America

Het is een typisch from zero to hero-verhaal, alleen startte Ray Charles niet bij zero, maar bij pakweg min vijf: hij werd geboren in een gezin zo arm als de straat, en tegen z'n zevende verjaardag was hij stekeblind.

Maar zijn moeder drukte hem op het hart dat hij alles aankon: 'You're blind, you ain't stupid.' Gelijk had ze! Verder verneemt u vanavond dat Charles wel eens mocht plaatsnemen achter de stuurknuppel van zijn privéjet (toch straf voor iemand die niks ziet), een begenadigd schaakspeler was, sukkelde met een heroïneverslaving en een zwak had voor de vrouwkes. Kortom: aan straffe anekdotes geen gebrek. Neem nu deze:

Willie Nelson (countryzanger) «De eerste keer dat Ray me uitdaagde voor een spelletje schaak, veegde hij de vloer met me aan. Bij ons volgende spelletje mocht het licht aan: toen won ik (lacht).

»Ray hield niet van verliezen. Dat viel duidelijk van z'n gezicht af te lezen. Ik begrijp dat: zelf ben ik ook niet zo tuk op verliezen.»

James Taylor (bekend van de hit 'You've Got a Friend') «Toen ik zeventien was, verbleef ik in een gesloten psychiatrische instelling in Boston. Waarom ik daar zat, dat doet er nu even niet toe, maar om de zes, zeven maanden was Ray Charles daar óók voor een paar dagen.

»Dan hadden ze weer eens drugs bij hem gevonden. Zat mijn idool daar opeens in hetzelfde zottenkot als ik! Ze hadden er een piano, waar hij af en toe wat op speelde. Alsof hij gewoon even op bezoek was.»

Quincy Jones (producer, kende Charles sinds z'n tienerjaren) «Op een keer zaten we samen in het vliegtuig. Nog voor het opstijgen riep Ray de stewardess bij zich: 'Zeg eens aan de piloot dat hij de linkermotor moet checken.' 'We hebben heel gesofisticeerde apparatuur aan boord, meneer Charles,' suste dat meisje.

»'Als er iets mis zou zijn, dan hadden we dat al lang geweten.' Maar tijdens het taxiën hoorden we de piloot opeens door de luidsprekers zeggen: 'Sorry dames en heren, we moeten even terug naar de gate.' Bleek er werkelijk iets fout te zijn met de linkermotor. Puur op gehoor had Ray dat al lang in de smiezen.

»Een andere keer nodigde hij me thuis uit voor een etentje. Toen ik er aankwam, was het hele huis stikdonker - ik kon alleen het licht van de tv zien. Na wat zoeken vond ik Ray in de keuken, waar hij ui en paprika stond te snijden. Ik heb hem moeten smeken om het licht aan te knippen, zodat ik tenminste kon zien wat ik at.

»Na het eten ging hij zich scheren: hij wandelde naar de badkamer, pakte zijn elektrische toestel en begon, nog steeds zonder licht. Ray wist zich altijd te behelpen - hij had niemand nodig. Stevie (Wonder) heeft dat ook. Pas als er mooie meiden in de buurt waren, werd Ray plots blind. Dan begon hij opeens tegen de muren op te botsen. Je kent dat wel: 'O meneer Charles, zal ik u even helpen?' Zo was-ie wel.»